Soms maak je toch wat mee als kassamedewerker in de winkel. Je leert vooral heel goed om te gaan met allerlei soorten en typen mensen, waarbij je ook merkt wie wel en niet eerder in een winkel heeft gewerkt. Daar zitten af en toe de meest egocentrische mensen bij die als Le Roi Soleil denken in het middelpunt van het universum te staan. Zijn zij het probleem? Ooh, daar mag je absoluut in geen enkel geval vanuit gaan. Het is bijna te lachwekkend voor woorden. 

Ik maak regelmatig mee dat mensen irritaties naar ons winkelmedewerkers uiten als ze hun legitimatiebewijs niet bij zich hebben wanneer ze hun pakket ophalen (en waarvoor ze de moed hebben om die de volgende dag nog terug te sturen, waar ze de energie vandaan halen om wekelijks hetzelfde riedeltje door te lopen is mij een raadsel). Ten eerste: je bent zelf (waarschijnlijk onbewust) akkoord gegaan met het feit dat je jezelf kunt legitimeren met een fysieke pas als je een pakket wilt ontvangen (maar ieder persoon moet weer een uitzondering zijn, uiteraard). Ten tweede: je kan je niet met andermans rijbewijs identificeren (‘belachelijk’), want hoe wil je dat voor elkaar krijgen zonder fraude te plegen? Ten derde: waarom doe je überhaupt moeilijk over zoiets onbenulligs? Gebruik je hersenen of je benen om jezelf naar een logische, heel misschien beetje overduidelijke bestemming te leiden. Toch zijn doodstaren, zielige verhalen of verwijten nog altijd populair, want wat was aardig zijn nou ook alweer?

Eergisteren was er een klant, hij leek toevallig op een Spongebob-acteur, die zo boos werd (hij was natuurlijk helemaal op de fiets speciaal voor dit verjaardagscadeau zijn pakketje komen ophalen), dat hij het pakket uit mijn handen probeerde te trekken. Zo’n niveau van onlogische absurditeit heb ik nooit meegemaakt, maar ik wist me staande te houden. Ik kon er naderhand eigenlijk wel een beetje om lachen. En dat ik zo kalm was gebleven, dat had ik al helemaal niet van mezelf verwacht als niet-geheel-stressbestendig-zeker-niet-in-geval-van-confrontatie persoon. Later was hij nog teruggekeerd om zijn excuses aan te bieden, uiteraard aan mijn andere collega. Tja, eh, eerst je legitimatie niet mee, en nu is het ook al lastig om ‘sorry’ te zeggen tegen de juiste persoon. Het is en blijft hogere wiskunde.

‘Wat een service’ is nog zo’n mooie uitspraak. Alsof ik met een toverspreuk van Harry Potter even een wisselgeld kantoor, extra pakketjesruimte of personeel tevoorschijn kan halen. Het bieden van alternatieve oplossingen accepteren? Niet aantrekkelijk en snel genoeg. Of ik niet even honderd euro kan wisselen (wel in twintigjes!)? Kan bij de groenteboer dertig meter verderop (‘ongelofelijk’). Of ik niet een beetje kan opschieten om die twintig klanten in mijn eentje te helpen? Geduld is een schone zaak, zeker voor volwassenen, en nee, ik kan mezelf niet in tientallen atomen splitsen. Of ik misschien ook op magische wijze een pakketje zonder verzendlabel of kosten kan retourneren? Stuur het dan niet terug of neem contact op met het bedrijf, ik ben van de boekenwinkel, niet PostNL. En of ik tussen de jungle van Zalando en Bol dozen niet die ene uitzondering wil maken omdat de twintigste klant op een rij een speech geeft over dat er echt geen ander mogelijk tijdstip is om het langs te brengen? Vergeet het ‘ik-ga-op-vakantie’ of ‘ik-kom-van-verweggistan-helemaal-hier-naartoe’ excuus maar.

Ik heb geleerd om soms hard, maar redelijk te zijn, ook al zijn er mensen die het blijkbaar efficiënt vinden om er tig keer op in te gaan. Ik zeg gewoon ‘dat gaat niet, wettelijk is het niet toegestaan’, en niet moeilijker dan dat. Mensen zijn nou eenmaal egoïstische wezens op bepaalde dagen (ik mag hopen dat niet iedereen een continue narcist is), hoe goed of slecht die ook mogen zijn, en willen zichzelf graag als uitzonderingen voordoen om te krijgen wat ze willen. Ieder bevindt zich in een situatie die heftiger is dan die van de ander. Maar ja, als heel veel klanten zo gaan denken schieten we weinig op.

Dus: neem je legitimatiebewijs gewoon potverdikkeme mee, of blijf lekker thuis voor je stomme (pardon my French) IKEA tuintafels en Whiskas blikken, ga geen eindeloze discussies aan als een medewerker al twee keer heeft gezegd dat die niks kan doen en alternatieven heeft aangeboden die wel iets voor je kunnen betekenen (scheelt een heleboel frustratie), en wees een beetje lief voor elkaar, want dat kost niks op je sociale batterij na. En misschien een pakketje dat je niet kunt meenemen.