Wanneer ik in Griekenland aankom, hoef ik eigenlijk ook niet zo gauw weer terug naar huis toe. Heerlijk is het om even op adem te kunnen komen in het kristalheldere blauwe zeewater (met hier en daar een totaal niet angstaanjagende zee-egel die je begroet), de zonnestralen op je huid, met uitzicht op de groen beboste heuvels, die met de auto overigens goede alternatieven zijn voor een dagje Efteling. Wat ik vooral kon waarderen was die oase van rust en het ontbreken van massastromen aan rolkoffers en iPhones. Dat we als gezin nieuwe plekken hebben kunnen ontdekken zonder dat je in een lange rij in de warmte staat te zuchten en te puffen, en je af begint te vragen waarom je deze spijtige beslissing in eerste instantie hebt genomen.

Op avontuur langs de olijfbomen, richting heuveltoppen, door kabouterdorpjes met straatjes waar je nog net met een straatkat doorheen kunt lopen. Een ruïne van een 13e-eeuws kasteel, een kerkhof verder, grotten met vleermuizen waarvoor eerst een bijzonder moeilijk parkour moet worden afgelegd die ik zelfs bij gymlessen of schooluitjes niet gelopen heb. Nog drie begraafplaatsen verderop, een 1500-jarige olijfboom, en niet eens achter slot en grendel! Een kerkje met uitzicht op een heel dorp met huizen, waarvan een zelfs met een dak die waarschijnlijk ooit door een meteoriet is ingeslagen, waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan (of misschien is het met de hedendaagse technologie mogelijk om zonder trap of lift boven een garage bij je huis te komen?). Maar het mooiste vond ik de Flamingo observation spot die ik heel graag wilde zien: na het rijden op een weg die je kunt vergelijken met een ruwe, brokkelige steen-massage voor autobanden, wordt je beloond met een uitzicht op een meer en een een-potige meeuw. Je dag kan niet meer stuk. 

Ook het lokale leven was zichtbaar, meer dan normaal voor mijn gevoel. Tuurlijk, de opgepoetste hotels en villa’s bleven niet onopgemerkt, maar deze zijn naar mijn mening niet zo interessant als de gewone gemiddelde Griek die zijn dag beleeft. En de Griekse straatkatten uiteraard, die vormden een groep van elf (!) bij ons appartement en werden dagelijks spaghetti gevoerd. We hadden de schoonmaakster die haar auto altijd op precies dezelfde plek parkeerde, en op de een of andere manier leken we diezelfde auto met een soortgelijke schoonmaakster op meerdere plaatsen tegen te komen (waaruit de complottheorie ontstond dat ze een twee- of drieling zou zijn). Het overheerlijke, mega-fantastische bakkerijtje met, ik overdrijf niet, de beste chocolade croissants, vanille puddingbroodjes-achtigs en gesuikerde walnoot-appel rollen dinges ooit! En dan begin ik nog niet eens over de cappuccino’s en ijskoffie met vleugjes kaneel… 

Er was ook nog de man op het tweetakt brommertje die iedere ochtend langsreed, de taverna waar buiten voor de ingang souvlaki werd gegrild en de man die zo enthousiast over een ‘Prime minister’ sprak dat we niet meer terug durfden te keren naar zijn restaurant. Over die taverna’s gesproken, ik ben nog nooit binnen een week bij zes verschillende restaurants geweest, waar we het zelfs voor elkaar kregen om op bijna iedere plek van tafel te wisselen voor meer comfort en een beter uitzicht. Wat is dat toch met gezinnen en die specifieke vakantie trekjes die zich maar blijven herhalen? 

Het leukste en spannendste avontuur vond ik dan toch wel de laatste dag. Alvast een tip: ga niet ontspannen op een luchtbed in de zee dobberen wanneer er hoge golven zijn. Dat deed ik namelijk wel met mijn zusje, onoplettend en genietend, totdat we aan de andere kant van het strand belandden en tegen de rotsen botsten. Zusje gelijk in paniek, gillen en schreeuwen dat ze van het luchtbed zou vallen, ik die haar als grote volwassen zus probeerde te kalmeren en tegelijkertijd naar mijn moeder gebaarde om naar ons toe te komen, terwijl zij mijn vader een seintje probeerde te geven die inmiddels al aan de andere kant van de Middellandse zee in zijn eigen wereldje aan het rondzwemmen was. Kortom: chaos en drama voor vijf minuten, waarna we om de rotsen heen tegen de golven in terug wisten te peddelen naar het veilige strand, en onze moeder vroeg of er nog inhoud in onze hersenen aanwezig was. Een typische Griekse familievakantie.