Uhmm… Tja… Mijn afwezige stuk van vorig weekend is waarschijnlijk niet onopgemerkt gebleven. Ik wilde het toen eigenlijk hebben over hoe ik de laatste uurtjes zou volhouden tot ik eindelijk bij mijn allerleukste dansschool weg mocht. ‘‘A small change of plans’’, zoals ze dat noemen. Er was een uit de hand gelopen conflict, ik zal de drama niet al te lang uitschrijven (als je ‘niet al te lang’ als een A4tje ziet), maar het komt erop neer dat ik in één avond had besloten om in plaats van naar een dansshow op een avontuurlijke trip te gaan naar Barcelona. Ik ben werkelijk waar nog nooit zo’n spontane vakantieganger geweest.

Diezelfde dag van de ‘‘small change of plans’’ was er een generale repetitie van de gehele dansshow in kostuum en al. Ik zat op mijn eigen gemakje een blog te typen, blij dat ik tenminste iets te doen had en het de laatste keer zou zijn dat ik zo’n vreselijke training en voorstelling moest doorstaan. In een van mijn vorige artikelen had ik al geschreven over hoe erg ‘plezier’ voorop staat binnen deze dansschool, waar ik tien jaar lessen heb gevolgd. Ik had de knoop eindelijk doorgehakt en tegen mezelf gezegd dat ik ermee ging kappen. De passie en het plezier ontbraken al veel te lang, alleen had ik mezelf wijsgemaakt dat het wel beter zou worden.

Op een gegeven moment was er tussen de docent en mij een meningsverschil ontstaan over een van de kostuums waarin we op het podium moesten staan. Later bleek dat we voor een andere dans in een soortgelijk pak moesten optreden. Ik ken mijn eigen grenzen en principes en kan die ook heel goed aangeven als ik intuïtief voel dat er iets niet klopt. Ik maakte het heel duidelijk dat ik niet in deze badpakkostuums (de zogenaamde ‘jurkjes’) dansbewegingen wilde uitvoeren. En toch werden de alternatieven die ik bood iedere keer afgewezen.

Op de dag van de generale zelf kookte ik van de negatieve emoties naar die oh-zo sympathieke mensen toe, die me dwongen om in een badpak te dansen zonder broekje of bh. Die had ik namelijk wél aangetrokken, in het laatste onbeantwoorde bericht had ik immers gezegd dat ik het geen probleem vond om zelf iets te regelen. Stilte is voor mij ook een bevestiging. Of ze geven om het welzijn van hun leerlingen? Dat werd duidelijk genoeg toen ik voor de dertigste keer (in tranen, want ja, ik ben nou eenmaal een emotioneel gevoelig mens, maar dat konden die idioten blijkbaar ook niet goed bevatten) probeerde uit te leggen dat ik het niet wilde en hun houding naar mij toe ten koste ging van mijn welzijn en plezier. Het was een conversatie van eenrichtingsverkeer. Dus ik in paniek een SOS-signaal aan mijn ouders afgeven, wat resulteerde in een ‘heel fijn’ gesprek met die idioten en mijn vader erbij, en zij die hun zin maar bleven doordrijven zonder oog te hebben voor mijn kant van het verhaal. Ja, toen sloegen de stoppen bij mij wel door. Uiteindelijk fietste ik panisch naar mijn moeder toe, die de docent belde en zei dat ze moesten stoppen met terroriseren (het is een hobby!!) en ik niet naar welke show of les dan ook meer zou komen. Wauw, na tien jaar dansen. 

Et voilà, we boekten een extra ticket naar het prachtige Barcelona, waar mijn moeder al een vakantie op de planning had staan, en vierden het begin van een nieuw leven. Het helpt vaak om even naar een andere omgeving af te reizen en tot rust te komen. Ik moet zo nu en dan nog steeds verwerken wat er allemaal in één avond is gebeurd, maar kan me er inmiddels wel bij neerleggen. Ik hoef me niet schuldig te voelen tegenover die mensen en ben opgelucht dat ik door ben blijven drammen voor mezelf. Mijn mededansers waren waarschijnlijk not amused, en dat is ook heel begrijpelijk, maar dat is nou eenmaal zo wanneer er kennis over de situatie mist. Hoe zij erin staan, is aan hen. Ik bemoei me er verder niet mee. Ik wens ze vooral veel sterkte in dat giftige dansklimaat. 

Over klimaten gesproken, hoewel het bloedje heet is geweest, kreeg ik gelijk een vakantiegevoel toen ik in Spanje aankwam. Ik heb mogen genieten van de felle zon, gezellige pleintjes, die heerlijke patatas bravas (moet je een keer geprobeerd hebben), een magische fonteinshow, Gaudi’s ongelofelijke kunstwerken en architectuur, een kleurrijk muziekpaleis en tuinen met dansers (die hopelijk wel zichzelf mogen zijn, ik zag er tenminste eentje in een t-shirt in plaats van een hemd). Natuurlijk komen daar eigenaardigheden bij: een douchekop die ik met één tikje bijna van de muur had losgeslagen in het hotel, toeristen die uitgebreid de tijd nemen om te positioneren voor een Instagram foto bij een monument dat ze nauwelijks bewonderen, en uiteraard een medepassagier in de stoel naast je die uit het niets op bepaalde momenten begint te zingen (zeker een aparte ervaring als je al naar muziek luistert met een koptelefoon op).

En ik die dit blog aan het schrijven ben gedurende de vijftig minuten vertraging, omdat één passagier te weinig papieren bij zich had. Maar zonder eigenaardigheden is het geen memorabele vlucht of vakantie, vind ik zelf. Ik ga gewoon heerlijk genieten van mijn leesboek en muziek, uitkijkend en nieuwsgierig naar alle mooie en plezierige activiteiten in het vooruitzicht. Een nieuw hoofdstuk waar ik eindelijk aan mag beginnen.