Deze week vroeg ik me af hoe het zou zijn om over straat te lopen en telkens toegeworpen “je-komt-me-bekend-voor” blikken van voorbijgangers te krijgen. Volslagen vreemdelingen die op de foto met je willen staan of om een handtekening vragen. Beroemd zijn lijkt mij vreselijk, omdat ik niet een mensenmens ben op die manier. Aan familie, vrienden, katten en een paar vage kennissen daar buitenom heb ik meer dan genoeg. Wel vind ik het interessant om te weten hoe het zou zijn om met een beroemdheid te converseren alsof ze ook maar doodnormale mensen zijn (wat ze in werkelijkheid ook gewoon zijn). Niet steeds die clichés met ‘‘ik ben zo’n groot fan van jou’’, maar iets menselijker dan dat. Hen de weg vragen bijvoorbeeld, of een praatje maken over het weer (hoewel ik dat een vreselijk gespreksonderwerp vind, maar goed, het gaat om het idee). Zou dat niet verlichtend kunnen zijn in zo’n dagelijkse warboel van onbekenden die je aanspreken om je status en bekendheid?

Okee, ik moet wel eerlijk zijn, het is ook geweldig om als groot fan zomaar een idool tegen te komen op straat. De kans op zo’n moment in je leven is namelijk al heel klein, tenzij je een of andere stalker bent die behoedzaam voor hun hotel staat te wachten tot ze naar buiten komen, wat ik je overigens zeker niet aanraadt om te doen. Zelfs als je rondloopt in dezelfde stad kom je ze vaak niet tegen, daar heb ik inmiddels ervaring mee (nee ik ben geen stalker, maar zo klinkt het waarschijnlijk wel). Ik ben echter niet degene die om een foto of handtekening durft te vragen. Ik heb geen idee of ik zelfs maar een korte begroeting uit zou kunnen spreken, aangezien de kans op sprakeloosheid (en flauwvallen) over het feit dat ik überhaupt een idool in levende lijve waarneem groot is.

Ik heb al eerder bekende Nederlanders gespot, een keer zelfs tijdens mijn werk. Het enige wat ik deed was een paar keer de subtiele ‘’je-komt-me-bekend-voor’’ blik toewerpen. Daarna ben ik verder klanten gaan helpen en toen liep de bekende Nederlander de deur weer uit. Mijn zusje (‘‘Waarom heb je niet om een handtekening of foto gevraagd??’’) was verontwaardigd over deze situatie. Alsof zij het zelf anders had aangepakt, die durft nog niet eens een vraag aan een winkelmedewerker te stellen, maar goed.

Ik snap niet hoe die bekende mensen het geduld hebben voor de continue onderbrekingen tijdens hun wandeling. Het is waarschijnlijk beter voor hun imago, maar sneu vind ik het wel. Laat ze lekker een luchtje scheppen op hun eigen gemak. Een begroeting kan altijd, een zwaai, toegeworpen blik of dansje (weet ik veel), maar laat ze af en toe ook mens zijn net als jijzelf. Mij lijkt dat het mooiste moment om mee te mogen maken met iemand die bekend staat om het beroemd zijn.

En als diegene niet zo aardig doet? Nou ja, dan besef je dat ‘‘never meet your heroes’’ toch wel een wijs advies is. Maar voorlopig ontken ik die uitspraak even, hopend op dat ene moment dat ik de hoek omloop, een idool spot en nonchalant (totaal niet paniekerig, gillend of hyperventilerend) doe alsof ik alleen bezig ben met mijn eigen dingen. Misschien met een beknopte ‘‘hallo’’. Of dat ik in de rij sta te wachten en een heel spontaan praatje ga maken over het weer. Eeh, ja, droom maar lekker verder.