Roddelen

Ik ben hier niet zo’n groot liefhebber van om eerlijk te zijn. Tegelijkertijd is het soms ook nodig en heel nuttig. Laatst moest ik voor mijn studie een groepsopdracht inleveren, natuurlijk weer op de zondagavond om 23.59 uur. Ik met mijn deel al klaar, de studievriendin waarmee ik samenwerk met haar taken afgerond, allebei in spanning afwachtend op de andere student die deze keer verantwoordelijk was voor het mooie eindresultaat van de video. Communicatie? Storing? Crash-out? Geen gehoor? Waar bleef die video nou? Om 22.00 uur een appje: de video was bijna (bijna!) klaar. Mailtje naar de docent om te vragen voor uitstel nog net niet verzonden. Video komt een half uur later binnen. Wat? Is? Dit? Waar zijn de verbeteringen naartoe gevlogen, het ene oor in en het andere weer uit? Waar hebben we ons best voor gedaan?

Een onvoldoende zou nog niet eens zo erg zijn, dan zouden we extra tijd krijgen om alle ontvangen feedback toe te passen. Ik ben een empathisch persoon en probeer me ook voor te stellen waarom iemand niet voldoende de ruimte heeft om ergens aan te werken of berichten uren onbeantwoord laat. Telefoon stuk? Werk zat in de weg? Ziek? Gewoon vergeetachtig? Maar de geïrriteerde gevoelens kan je niet eenvoudig ontkennen. En dus is het fijn om ze te delen met de studievriendin die exact hetzelfde ervaart, zonder er verder een woord over te spreken met de persoon die de geïrriteerde, stressvolle situatie heeft veroorzaakt.

Roddelen is een complex fenomeen dat je niet in zwart-wit denken kan uitleggen. Het is niet enkel goed of fout, negatief of positief. Het maakt ons menselijk. Wij mensen zijn op zoek naar elkaar om bevestiging, aandacht, liefde, gezelschap of begrip te ontvangen. Roddelen versterkt een band tussen personen en het kan opluchting geven als je elkaars gedachten deelt en begrijpt. Het geeft ruimte voor (zelf)reflectie, eerlijkheid en het luchten van je hart zonder dat je al die emoties maar op een berg van frustraties en onzekerheden stapelt.

Jammer genoeg vind ik het zo nu en dan ook lastig om die frustraties naar een persoon uiteindelijk te laten verdwijnen. Ik uit ze niet direct naar hen toe, maar draag ze altijd in mijn gedachten mee. Dat creëert een zekere afstand, een wij-zij denken (het is bijna te ongemakkelijk om op te schrijven). Maar zo wil ik helemaal niet zijn. Ik doe mijn best om niet door die veranderde, geërgerde, negatieve bril te kijken en te letten op de kleinste dingen die de persoon doet. Dat had ik voor de situatie immers ook niet zo snel gedaan. Je blijft hoop houden dat het misschien alleen bij deze keer blijft. Maar is dat ook zo? Of is het gewoon de persoon die ze zijn, waar je verder totaal geen invloed of controle over hebt? Zoveel vragen, zoveel twijfels. Waarom zijn en denken we als mensen zo complex, terwijl we het eigenlijk een stuk eenvoudiger voor onszelf kunnen maken? Laten we daar eens lekker een filosofisch theekransje over houden.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *