Naast mijn irritatie voor langzaam lopende mensen voor me (sorry voor deze niet al te gehaaste groep), overtreft een andere kwestie deze nog wel een stukje meer: personen die als kippen maar niet op kunnen houden met kakelen terwijl een ander aan het woord is. Afgelopen week ging ik een vriendin vergezellen naar een open dag van mijn eigen universiteit. We kregen een mini-college Psychologie, een vak dat ik overweeg om als minor te kiezen voor mijn laatste studiejaar. Op de niet-aller-interessantste basiszaken van de opleiding na, kwamen boeiende onderwerpen aan bod, van klinische en cognitieve, tot organisatie- en sociale psychologie. Allemaal leuke, ingewikkelde aspecten om mezelf verder in te verdiepen.

Jammer genoeg waren we precies (deels dankzij mij) terechtgekomen in een letterlijk en figuurlijk kippenhok van pubers die niet konden wachten totdat ze de zaal weer mochten verlaten. Waarom ze daar dan in eerste instantie zaten en (bijna) het hele college bleven zitten, blijft me een raadsel. Misschien hadden ze aanvankelijk de hoop dat het iets voor hen zou zijn, waren ze door hun ouders verplicht om ernaartoe te gaan, of konden ze gewoon geen enkele andere opleiding bedenken. Naast me hoorde ik na vijf minuten een ‘ik ben er nu al klaar mee’ en vlak achter ons bleven ze speculeren over wat de docenten die de voorlichting gaven werkelijk dachten over het opgeven van hun vrije avond. Weer aan mijn rechterzijde hoorde ik meerdere malen gegiechel, een telefoon viel op de grond, het volume ging van fluistertoon naar ‘ik geef op dit moment weinig om wat anderen van me denken’. De kakelende pubers achter me begonnen te klagen over de verlichting.

Hoe ik überhaupt nog iets mee heb kunnen krijgen over psychologie gedurende de drie kwartier die ik daar zat, is een wonder. Ik heb zelf uiteraard meerdere keren tegen mijn vriendin (wel op fluistertoon, denk ik) geklaagd over het kippenhok waar we in waren beland. Een paar subtiel toegeworpen schuine blikken. Stiekem hoopte ik dat de kippen het toch hadden opgepikt, maar waarschijnlijk maak ik als één of twee jaar oudere student niet een al te intimiderende indruk. Arme docenten die hun vrije avond hiervoor moesten opgeven.