Ik krijg regelmatig (vanochtend ook weer tijdens de viering van mijn zusjes verjaardag) de vraag wanneer ik met autorijlessen ga beginnen. De zestien al gepasseerd, nu heb ik in mijn studentenleven nog de tijd. Misschien een leuk cadeau voor mijn twintigste verjaardag. Maar nee, ik heb er eigenlijk nog net niet de motivatie en moed voor verzameld, omdat ik denk: wat heb ik eraan? ‘Handig voor later’, ik weet het. Als ik ergens stage ga lopen of een carrière start, kan dat rijbewijs eventueel toch van pas komen als het openbaar vervoer niet meewerkt. Maar op dit moment? Neeh, ik voel nog niet voldoende de drang om in de inspirerende theorieboeken over verkeersregels te duiken en duizenden euro’s te spenderen aan iets wat misschien ‘handig voor later’ is.

Ik voel me de laatste tijd wel meer een ‘OV-verdwaler’, zou dat een woord kunnen zijn? Bij een omleiding nam ik een bus naar de andere kant van de wereld waar ik niet moest zijn. Met haast op weg naar dansen kwam ik terecht in een buurtbus die om de paar seconden een stop maakte; de haltes leken door een soort eindeloos doolhof verspreid te zijn. En laatst moest ik voor de eerste keer niet per bus, maar met de trein naar school. Meteen stapte ik de verkeerde halte uit om vervolgens een tram-tour door hartje Amsterdam te krijgen. Het was wel relaxt met een muzikale playlist op. Alleen jammer dat ik daardoor de helft van het onderwerp tijdens het college niet begreep.

Het leuke aan OV reizen (en verdwalen) is dat je tegelijkertijd veel om je heen ziet, en je je even buiten je eigen bubbel bevindt. Mensen kijken, vogels zien ruziën om een stuk oud brood, de chauffeur begroeten, wachten met anderen in de zon, wind, hagel of regen op de bus die al twintig minuten geleden moest arriveren. En als ik spontaan last krijg van mensenfobie, neem ik voor de lange afstanden mijn karakteristieke humeur-wisselende elektrische fiets.

Ik begrijp dat het handig kan zijn om een rijbewijs te hebben. Niet alleen voor een stage of carrière, ook voor buitenlandse huurauto’s of abrupte OV-stakingen zou het goed uitkomen. Maar voorlopig heb ik daar mijn ouders voor. Voorlopig, net als met de boodschappentikkies waar mijn vader steeds minder enthousiast van wordt. Voor nu red ik het allemaal. Geen stress voor het inparkeren of een rotonde. Boek erbij. Een steentje bijdragen aan het klimaat. En ja oké, in de bus check ik altijd of mijn muziek niet keihard door mijn oortjes klinkt. In de auto heb je daar geen last van, net als met vervelende luide bellers, of mensen die geen shit erom geven dat het geluid van hun TikTok shorts met marsmannetjes stemmetjes zelfs door mensen buiten de bus gehoord kan worden. Maar OV reizen heeft karakter, en brengt altijd weer onverwachte avonturen met zich mee. Ik ben benieuwd naar de volgende.