Ik zeg het regelmatig tegen mijn jongere zus: stop met scrollen op die telefoon! Ik weet nou niet zo goed of urenlang swipen door Youtube-shorts een beter alternatief is voor TikTok, Instagram of Snapchat. Ieder platform lijkt exact hetzelfde verslavende concept van elkaar over te nemen. Mijn zusje vindt me dan irritant, want ik ben haar moeder niet. Een zeer nauwkeurige observatie. Maar ik blijf wel haar grote zus die zich af en toe niet wil inhouden om haar zorgen te uiten. Er zijn zoveel meer plezierige, leerzame activiteiten te ondernemen dan hersenloos scrollen op een klein schermpje. Gelukkig maar dat ze nu met mijn moeder in de trein naar Londen zit, op vakantie kan ze zich weer in de offline mensenwereld bevinden. En ik hier maar als prestigieuze universitair student zonder holiday en met lichtelijke deadlinestress een verhaal tikken over het feit dat zij wel lekker naar Londen mag. 

Hoewel ik niet hetzelfde over mijn vakantie kan zeggen, vind ik het fijn dat het begrip ‘doomscrolling’ bestaat. Het maakt mij (en de rest van de huidige generaties, mag ik hopen) bewust van het feit dat die eindeloze reeks aan algoritmische seconden-video’s eigenlijk heel energievretend en saai is. Dat je er zelfs na uren scrollen niets tot weinig aan hebt. Dat het op een gegeven moment irritant wordt.

Laatst in de bus hoorde ik in de stoel achter me steeds een soort pieperige marsmannetjes stem. Ik weet even oprecht niet de goede omschrijving hiervoor te vinden, dus dit is het beste wat ik momenteel kan. Het pieperige marsmannetjes stemmetje in verschillende shorts die het jongetje achter me keek, bleef maar in Sonic-snelheid doorpraten over ongemakkelijke levenservaringen, vrienden en school. Fijn dat het marsmannetje zijn verhaal kon doen en de woorden kwijt was. Desondanks begon het op een gegeven moment op mijn zenuwen te werken. Vooral omdat het volume zo hoog stond dat ik dacht dat het een soort ‘streetlab’-experiment was, kijken wie van de buspassagiers als eerste naar het jongetje toe zou lopen om te vragen of hij misschien doof was of een koptelefoon kon gebruiken. Het ging werkelijk waar de hele busrit door. Ik ben benieuwd of het marsmannetje nog steeds aan het woord is op dit moment.

Ik ben zelf soms ook schuldig aan scrollen. Niet zozeer door shorts, maar minuten-durende Youtube-video’s, variërend van video-essays en LUBACH, tot amusante edits van Peppa Big en bizarre Tik Tok-influencers. Dan heeft het algoritme me opnieuw te pakken en swipe ik er lekker op los. Niet zo best voor mijn slaapritme, maar gelukkig een niet al te regelmatig terugkerend fenomeen. Ik heb weer zin om te lezen en echt te ontspannen. Past ook wel in de sfeer van stoptober.