Natuur is heel rustgevend. En mooi, meestal. Het is wel iets dat we meer mogen waarderen op dit moment. Ik had het niet zo gauw van mezelf verwacht, en toch ben ik mee geweest op een paddenstoelenexcursie. Om eerlijk te zijn dacht ik aanvankelijk dat ik samen met drie bejaarden door het bos ging lopen, begeleid door een gids. Verbazingwekkend genoeg was het een andere realiteit. Veel ouders en gezinnen, ook wel een paar opa’s en oma’s die met hun kleinkinderen kwamen, waarvan twee verslavende spelletjes speelden op hun telefoon. Het telefoonloze kind was een soort Sherlock, met vergrootglas en al, maar dan met passie voor de natuur. Ik was als (natuur?)journalist voornamelijk bezig met observeren, fotograferen en aantekeningen maken. 

Merk je soms ook dat je hoofd wat minder zwaar wordt als je wandelt? Het is een grote opluchting dat ik niet midden in de stad woon en zo naar het bos of door de duinen kan lopen. Helaas ervaar ik de laatste tijd een soort vroegtijdige vorm van dementie en vergeet ik wat ik nou eigenlijk nog te doen heb of van plan ben. Hierdoor herinner ik mezelf er minder aan om af en toe een luchtje te scheppen, weg van de apparaten en de mensen. Even een adempauze nemen. Zen… 

Wat ik ook wel kan waarderen is een stukje fietsen in de natuur. Niet in de regen, sneeuw, hagel of hittegolven, maar gewoon de zon en een lentebriesje in de rug. Dat had ik vandaag ook op weg naar de excursie, hoewel het lentebriesje meer een herfstwind in mijn gezicht was. Gelukkig reed ik op de e-bike (ik zou niet zonder kunnen voor de lange afstanden), en ja, ik ben nog jong en (redelijk) fit, maar dat maakt me eigenlijk weinig uit. Op zondag mag ik extra genieten van het leven.

Jammer dat de e-bike het daar op de terugweg minder mee eens was. Ik denk dat de accu last kreeg van humeurwisselingen, met een stukje zoemende ‘jeej, motivatie voor de dag’, drie seconden later opgevolgd door een overheersend, krakend ‘ik ben moe, ik kom niet vooruit’. Bleek bij thuiskomst dat het schermpje met de snelheidsmeter en batterij niet goed aangesloten zat. Nou, lekker dan. En nu zit ik hier uren te schrijven op de bank. Ik ben moe en kom voorlopig niet vooruit.