Als er iets is waar ik niet tegen kan, zijn het de miscommunicatie-verhaallijnen in boeken en films. Al zijn het de best geschreven of geacteerde vertellingen ooit, het is frustrerend om te zien hoe mensen niet met elkaar kunnen communiceren. Één conversatie en de problemen zouden opgelost zijn. Film klaar, boek uit. Het maakt het plot wel minder spannend, maar om lange tijd te moeten wachten totdat een van de personages eindelijk hun mond open doet om iets te zeggen, daar is wel behoorlijk wat geduld voor nodig. Nog minder prettig is zo’n verhaallijn in ons eigen leven.

Ik vind het vervelend om onbedoeld een slechte indruk achter te laten op mensen. Ik ben niet zozeer, in ieder geval niet altijd, een people-pleaser. Ik heb mijn eigen grenzen en behoeften, en laat anderen niet zomaar over me heen lopen als een deurmat. Maar wat ik niet ben, is een direct persoon, en al helemaal, absoluut niet in confrontaties. Niet zo handig als je miscommunicatie probeert op te lossen. Ik heb het ervaren tijdens samenwerkingen voor schoolopdrachten, waarin ik met de naderende deadlines maar het werk van anderen overnam of meteen lappen tekst corrigeerde om de frustratie niet te hoeven uiten (en omdat ik eigenwijs kan zijn en soms te veel denk dat ik het zelf toch beter kan). Daar waren ze niet altijd blij mee en dat snap ik ook heel goed. Ik kan me tegenwoordig al iets meer inhouden, thank God. 

Wat ik echter niet vaak meemaak, is dat mensen die ik al eerder heb gezien me niet bekend voor komen. Nog zeldzamer is het als zij mij wel herkennen. Meestal herinnert mijn geheugen me op werk eraan dat de klant die ik aan het helpen ben de vader is van iemand die in een hogere groep op mijn basisschool zat. Hetzelfde met de kleuterjuf van mijn zusje, de mevrouw die achter de kassabalie van de speeltuin zat waar ik vroeger speelde, de moeder van de oprichter van de dansschool waar ik op zit, laatst zelfs een persoon met wie ik honderd jaar geleden op een naschoolse activiteit heb gezeten! 

Dus waarom ik me die ene keer niets van een klant of de woorden ‘hallo Olivia’ kon herinneren, en er pas later achter kwam dat het wel een kennis van mij was die mij ook herkende en nu denkt dat ik er een hobby van maak om mensen bewust te negeren, ik heb werkelijk geen idee! Als we elkaar opnieuw tegenkomen is het een ongemakkelijke dans van ontwijking. Het liefst zou ik een ‘hallo’ eruit willen floepen, maar hoe dat te doen zonder het hele verhaal uit te moeten leggen? Soms wens ik dat ik meer zou durven zonder de consequenties ervan te overdenken. Dat zou een heleboel frustratie schelen, net als bij de boeken en de films.