Het is me deze week gelukt om vier en een halve dag alleen thuis te zijn. De eerste keer dat ik alleen, zonder gillend zusje en mijn ouders, wel met de kat uiteraard, mijn dagen kon doorbrengen in rust. Voor mezelf koken (hoewel daar met vriendinnen en bij oma en tante eten weinig van terechtkwam) en opruimen zijn geen punt. Wasjes draaien, schoonmaken, de vaatwasser in- en uitruimen, laders uit het stopcontact halen, huissleutels meenemen, de kat eten geven, boodschappen doen. Als je nou eenmaal verplicht bent om dat zelf te ondernemen en niet in een stinkhok met afhaalmaaltijden wil leven all by yourself, dan is het verrassend makkelijk om de motivatie op te brengen om goed voor jezelf en je huisdier te zorgen.

Ik moest gelijk denken aan de kerstklassieker Home Alone. Elf jaar geleden zou ik nog zeggen: ‘Alleen thuis? No way!’ Het is denk ik ook wel logisch dat een achtjarige nog niet weet hoe de wasmachine of het fornuis werkt, en waar je het geld vandaan haalt om eten op je bord te hebben. Laat staan hoe je inbrekers kan wegjagen! En wie bedenkt dat het een goed idee is om op de eerste avond van je alleen-thuis-vakantie een horrorfilm te gaan kijken, terwijl je niet eens een liefhebber van het genre bent en bij ieder klein gekraak en gepiep in huis bang bent dat er een psychopathische seriemoordenaar binnen wandelt? Uhm, tja, het was in ieder geval fijn dat de kat mee wilde kijken.

Of het saai is om als enig mens thuis te zijn? Dat ligt eraan hoe je ertegenaan kijkt als individu en wat je eraan doet. De een houdt van feestjes, de ander zit als eenzame single het leven te overdenken. Er zijn mensen die een opruim-schoonmaakoperatie in huis beginnen of hun dierbaren missen, en anderen die gewoonweg tevreden zijn en de rust op zoeken. Ik kan wel zeggen dat die stilte welkom was.

Ik hoefde mijn plannen niet af te stemmen op die van een ander en kon eindelijk in jaren van een luisterboek genieten zonder ook maar een geluid van een stofzuiger, playlist of discussie door mijn koptelefoon heen te horen zoemen. De vaatwasser was leger dan ooit tevoren, ik had de ruimte gekregen om piano te oefenen (wat ik op de een of andere manier net als altijd vergeten was) en kon redelijk zonder chaos de deur uitgaan. Redelijk, omdat je moet wennen aan het feit dat je aan meer moet denken, en op tijd naar werk in de vroege morgen vertrekken is dan toch nog een uitdaging. Of ik langer dan vier en een halve dag voor mezelf zou kunnen zorgen? Dat zal ik zeer waarschijnlijk pas na mijn bacheloropleiding kunnen ervaren. Ouders blijven ouders, hè?