Kermis en alle feestgelegenheden zijn achter de rug, even weer wat rust. Ik ben tot mijn verbazing toch nog overgehaald om in de allerleukste attractie mee te gaan, waar ik later een tikkeltje spijt van had, omdat er aan het over de kop gaan, heen en weer geslingerd worden en gedraai op veertig meter hoogte steeds geen eind kwam. Wat me de afgelopen week het meest opviel, waren steeds maar weer dezelfde gezichten van jonge meiden die er rondliepen. Ik vraag me toch af, waarom willen zoveel mensen identiek op elkaar lijken? 

Het is een uitdaging om personen van elkaar te onderscheiden, omdat heel veel pubermeiden tegenwoordig dezelfde donkerblauwe of witte crop tops shoppen en gelijksoortige haar- en make-up routines volgen. Ik sprong bijna een gat in de lucht toen ik een meisje van mijn zusjes leeftijd zag zonder drielaagse make-up, normale kinderkleding en een beetje scheve tanden. Dat laatste klinkt misschien bot, maar ik zie het juist als iets bijzonders, omdat er voor kleine fouten en gebreken steeds minder ruimte is in de trend van skin-care, plastische chirurgie, ozempic en sociale media. 

Wat is er eigenlijk mis mee om chaotisch en ongemakkelijk te zijn als kind (en überhaupt de rest van je leven als volwassene), om een slechte kledingstijl te hebben of je haar neon paars te verven? In groep 8 speelde ik nog met Barbies en Playmobil, in de brugklas maakte ik veel te hoge staarten met grote scrunchies in verschillende kleuren, en als 15-jarige was ik fan van Mickey Mouse t-shirts en truien die veel te oversized waren. Maar het maakte mij niet uit, omdat al deze vreselijke dingen mijn eigen bezigheden en stijl vormden waar ik zo dol op was. Ik vind het geweldig dat mijn vriendinnen ook altijd hun eigen smaak in kleding trouw zijn gebleven, zonder zich al te veel aan te trekken van anderen, en dat ik nog een tijd heb mogen meemaken, in ieder geval op de basisschool, wanneer leeftijdsgenoten geen opgepoetste modellen waren. 

Het is dan ook zo jammer dat dit concept uit het plaatje lijkt te verdwijnen en het volgen van een persoonlijke weg niet meer bij de maatschappelijke standaarden past. Ik heb het al gezegd, velen van ons zijn net als schaapjes over de dam die elkaar als zombies achterna blijven lopen zonder stil te staan bij hun eigen overtuigingen. Dit gedrag is in alle generaties te zien, en het is ook een heel menselijk verschijnsel, maar niet altijd op een positieve manier. 

Ieder heeft natuurlijk de vrijheid om zichzelf uit te drukken zoals die wil, maar is de trend van 12-jarigen die op dezelfde Barbie van 21 zonder kleur lijken de gezonde manier om dit te doen? Is het niet een plan om het hele idee van ‘een ongemakkelijke jeugdfase’ weer een beetje terug te brengen, en jonge meiden eraan te herinneren dat je genoeg tijd hebt om een volwassen vrouw te zijn? Dat je leuker bent zonder filter?