Dansen, ik doe het al tien jaar. Vorige week ben ik erachter gekomen dat ik op de dansvereniging, waar ik al bijna mijn hele danscarrière lid van ben, moeilijk mijn grenzen en standpunten kan laten doordringen tot mijn docenten. Ik merk dat het meer om de aantallen, schoonheid en prestaties gaat dan om de werkelijke lol en passie. Ik ben de enige die hier zich over uitspreekt, hoewel ik vermoed dat er meerderen zijn die de confrontatie nog niet aandurven. Maar ik ga niet meer wachten. Het is mooi geweest, ondanks het feit dat het op bitterzoete wijze moet eindigen. Daarom vond ik het een mooi afscheidscadeau om een brief te schrijven die waarschijnlijk niemand van mijn dansgroep ooit zal lezen en vooral een uitlaatklep voor mijn gedachten en emoties is om alles vooralsnog los te kunnen laten.

Beste leden van mijn dansvereniging, beste dansers, 

Na tien jaar ben ik eindelijk tot de beslissing gekomen dat dit niet de groep is waar ik nog bij wil horen. Ik heb hier vanaf het allereerste moment gestaan tijdens de allereerste les en met de allereerste mededansers. Ik heb gezien hoeveel er sindsdien is veranderd. De groep is duidelijk in aantallen, talenten en vaardigheden gegroeid. Dit valt echter niet te zeggen over de sociale solidariteit, het plezier en de ontspanning. Toen ik als negenjarige danser de eerste bewegingen in deze groep uitvoerde, wist ik nog niet wat me allemaal zou overkomen. Hoeveel druk er op me zou komen te staan. Hoeveel zorgen ik wel niet met me mee zou sleuren. Hoe erg het me zou doen realiseren hoe egoïstisch en hypocriet mensen kunnen zijn, ook al doen ze zich op het eerste gezicht niet zo voor of is het helemaal niet wie ze willen zijn. Ik had hoop, maar die is me steeds weer afgenomen. Ik dacht dat het wel weer beter zou worden en dat ik leuke, nieuwe mensen tegen het lijf zou lopen tijdens een van de volgende lessen. Eigenlijk ben ik opgelucht dat dat niet gebeurd is, omdat ik dan nog niet wakker geschud zou zijn uit deze nachtmerrie. 

Ik stond begin dit jaar, vlak na Oud en Nieuw, voor de spiegel, keek mezelf recht in de ogen aan en dacht: ‘Waar ben je mee bezig? Waar zit je nog op te wachten?’ Ik had me al die jaren, sinds mijn 12e toen ik me al een buitenstaander in de groep voelde, wijsgemaakt dat ik gewoon door moest blijven gaan met het deelnemen en meedansen. Dat ik op een dag een maatje zou vinden waarmee ik nog jaren lol kon hebben tijdens de lessen en veel te lange wachttijden op dagen van dansvoorstellingen. Dit maatje kwam in de vorm van mijn beste vriendin van de basisschool, die het twee jaar heeft uitgehouden. Zij merkte waarschijnlijk al snel dat het niet prettig was, dat er overal onopvallende rode vlaggen aanwezig waren die ik in eerste instantie genegeerd had, of domweg niet zag. Ik begreep het eerst niet. Ze liet me alleen achter, waarom? Maar daarna werd het me duidelijk. Waarom was ik niet eerder naar haar dansschool toegekomen, terug naar de oude, veilige haven waar ik nu na zoveel jaren uiteindelijk weer in ben beland? De negenjarige ik had de keuze gemaakt om op één plek te blijven, de plek waar de veilige haven wegging. Een halfjaar terug had mijn achttienjarige ik eindelijk haar wijze geest en verstand gebruikt, wat een van de beste beslissingen in mijn leven is geweest. 

Het verschil in sfeer tussen deze groep en de veilige haven is ongelofelijk. Ik ervaar na lange tijd weer een gevoel van comfort, steun en vertrouwen. Alsof ik eindelijk weer normaal kan ademen en er rekening wordt gehouden met me, alsof ik ertoe doe. Alsof we werkelijk met elkaar dansen en niet alleen voor iemand. Een gevoel dat ik bij jullie allang niet meer voel. Ik ben er ook niet zeker van of dat gevoel nog bij jullie aanwezig is. Ik hoop het van harte. En zo niet, dan spijt het me dat ik er niet zoveel aan kan doen. Het enige wat ik je dan aan zou kunnen raden is om dicht bij jezelf te blijven staan, en je niet mee te laten sleuren door wat anderen van je willen en verwachten. Dat liet ik in eerste instantie wel gebeuren en het heeft me niet gelukkiger gemaakt. 

Wat ik vooral mee wil geven is dat dansen leuk, prettig, motiverend en verrijkend moet zijn. Niet een activiteit om een reeks van hoge prestaties en scores te behalen, te streven naar perfectie of in een halfnaakte outfit als minderjarige Moulin Rouge pasjes uit te voeren. Je moet goed in je vel zitten om je in dansvormen kwetsbaar op te kunnen stellen voor een publiek. Je moet niet geforceerd worden en in paniek raken. Dansen moet je voor je passie en plezier doen, niet omdat een ander bepaalt op welke manier je moet bewegen, bij hoeveel trainingen je aanwezig moet zijn, welke kleding je aandoet of welke fouten je moet corrigeren. Je moet het doen voor jezelf. En als dat niet wordt geaccepteerd, dan trek je een grens. Als die grens niet duidelijk genoeg is voor de ander, weet je dat het fout is. Ren dan weg, zo hard als je kan, en kijk niet meer om. Dat is okee. Het is meer dan okee om voor jezelf op te komen, zelfs als je dat stiekem niet goed durft. Doe het als het nodig is en een ander het niet voor je zal doen. Streef je geluk en dromen na door op zoek te gaan naar hetgeen wat jou geluk en plezier brengt. Want waar doe je het anders voor om te dansen?

Verander jullie slogan ‘Wij zijn de dansschool waar plezier voorop staat!’ alsjeblieft. Die uitspraak is niet meer van deze tijd. Ook al begon deze groep wel met een passie, het is niet de passie die ik ooit bij jullie kende en die ik nu opnieuw tegemoet ben gekomen op een andere plek. Ik wens jullie veel ‘plezier’ toe met elkaar in de toekomst en hoop dat de kennis van al die jaren school, ervaring, pedagogiek en gezond verstand een keertje op de juiste en ethische manier wordt gebruikt. En voor de dansers die het net als ik op een gegeven moment zat zijn: je bent sterker dan je denkt en onthoud dat je dicht bij jezelf moet blijven staan. Succes meiden, of zoals we vlak voor een dansoptreden zouden roepen: ‘Toi, toi toi!’

Groetjes van jullie oudste leerling waar jullie eindelijk van af zijn. Aju paraplu.