Ik hoor nog regelmatig het ‘je-leeft-maar-één-keer’-cliché (ook bekend als het Engelse You Only Live Once sentiment) met verhalen over reizen naar verre landen, uitgaan tot diep in de nacht en het bijwonen van veel te drukke festivals. Dan zit ik te luisteren en denk ik: ‘Wauw, dat lijkt me ook wel gaaf om een keer mee te maken.’ En als ik dan toch zou moeten kiezen tussen een druk YOLO-leven of eentje met bank en boek, vind ik dat laatste eigenlijk niet zo verkeerd klinken.

Het is niet zo dat ik iedere dag op mijn luie stoel wil zitten, ik bezit als ieder mens (hopelijk) wel een nieuwsgierigheid naar wat de wereld te bieden heeft. De drukte is alleen nooit echt onderdeel geweest van mijn karakter of behoeften. Ik vind het geweldig om te reizen, maar niet om uit te gaan of te shoppen. Hoewel de toeristische bezienswaardigheden mooi zijn voor een keer, zijn de beste plekken de verborgen parels waar geen mens komt. Gewoon een omgeving van stilte en observatie met een rust die zeldzaam is. Behalve je kleine zusje dan, die na een minuut gaat zeuren over hoe ze het weer te saai vindt en naar een druk zwembad of café wil. 

Ik ben ook helemaal geen uitgaansmens. Of club-, of kroeg- of discomens, als dat laatste nog bestaat. Ik wil het best proberen, lekker YOLO zijn, maar, mezelf kennende, voel ik me na een halfuur waarschijnlijk zelf een uitgedraaide discobal met piepende oren. Ik kan urenlang door een stad of museum lopen, of thuis met mijn koptelefoon op naar muziek luisteren, maar net als tijdens de kerstgala’s op de middelbare school houd ik het niet lang uit om steeds in dezelfde ruimte te zijn waar iedereen dicht op elkaar staat, driekwart van de gedraaide nummers op elkaar lijken en ik me afvraag of de buren ieder moment de politie kunnen bellen vanwege de te harde geluidsinstallatie. Tenzij ze zelf staan mee te dansen en te springen, uiteraard met oordopjes in. 

Wat ik dan wel heel gaaf vind, is dat ik naar twee concerten ga. Het is duur om naar evenementen van je favoriete artiesten te gaan, maar ik kan me voorstellen dat er een sensationele sfeer in zo’n ruimte ontstaat, waarin je je op de een of andere manier zo verbonden voelt met honderden of duizenden onbekende mensen die net als jij van de muziek kunnen genieten. Dát vind ik YOLO. Om samen op de beat te dansen, te swingen, te zwaaien en mee te schreeuwen met de tekst. En waarom zouden we rust ook niet als YOLO kunnen beschouwen als je dan helemaal in je element bent? Om welke reden zou dat alleen voor oudere mensen weggelegd zijn? Ik ga nu heerlijk in de tuin zitten en van het zonnetje genieten, vooral omdat ik dan niet steeds het gezeur hoef aan te horen over dat ik uit mijn schuilplek, binnen op de bank met een boek, moet komen. Dan maar buiten op de bank met een boek. Wel zo YOLO.