Vinden jullie het ook altijd leuk om te zien hoe mensen elkaar begroeten, of valt het eigenlijk niet zo op tussen al die meldingen, commotie en afspraken door? Ik vind het heerlijk om iedere keer als ik de bus naar school neem even mijn koptelefoon af te doen, de mobiel in mijn tas te houden en gewoon uit het raam te kijken. Dan ga ik observeren. Ik zie hoe buschauffeurs elkaar iedere keer weer vanuit de bus begroeten als ze langs elkaar rijden. Ik kijk naar gebouwen met aparte gevels of leuke namen die erop staan. Of naar winkels met mooie spullen en gezellige verlichting. Je hoort hoe mensen stil zijn of juist veel met elkaar praten. Dan ga ik automatisch meeluisteren naar alledaagse of dramatische verhalen. 

Ik hou van stilte. Wel van stilte met een sfeer van rust, niet van eenzaamheid, dat zou de stilte niet zo prettig maken. Het is fijn om af en toe even voor je uit te staren en in het moment te leven, of je gedachten op een rijtje te zetten. Geen mensen of apparaten die je lastigvallen. Ook in gezelschap van andere mensen kan dat. Dan zit ik in een café, of loop ik door de straten en kijk ik hoe mensen eruitzien en hoe ze lopen en communiceren met elkaar. Ik observeer vooral als ik op vakantie ben, waarschijnlijk omdat ik nieuwsgierig ben naar, ja, van alles eigenlijk. Foto’s maak ik alleen als ik iets concreet in mijn herinneringen wil opslaan en later terug kan bekijken in detail. Soms ook van leuke straatjes. Ik snap niet hoe mensen alleen interesse kunnen tonen als ze voor een monument staan of op een plek zitten die in de top zoveel staat. 

We observeren iedere dag, maar vaak gaat het zo snel dat we ons eigenlijk niet bewust zijn van wat we nou in werkelijkheid zien. Ik kwam twee jaar geleden erachter dat er verschillende boekenwinkels in Haarlem waren. In Haarlem waar ik al mijn hele leven zo vlakbij woon! Of in Amsterdam, een gigantische (maar dan ook echt gigantische) winkel met grote boekcollecties voor redelijke prijzen. Zelfs de schoonheid van de grachten waar je kunt ontsnappen aan de massa’s viel me pas na jaren op. Schilderijen in het Rijksmuseum die ik al tientallen keren gezien had, begon ik op een gegeven moment anders te analyseren en meer te waarderen. Wat is de wereld toch mooi als we er iets langer naar kijken.