Ik had deze week weinig inspiratie voor interessante blogonderwerpen. Het enige waar ik aan kon denken is hoe snel de tijd gaat. Is het nou alweer zes jaar geleden dat ik in de brugklas zat? Tien toen ik mijn eerste telefoon met een klein touchscreen kreeg om te bellen, Whatsappen en spelletjes te doen die altijd weer vastliepen door de ouderdom van het apparaat? Wat was het toch fijn om even kind te zijn, niet dat gedoe net als tegenwoordig met kidfluencers, skincare, iPhone Pros, TikTok en croptops. Gewoon heerlijk je jeugd beleven met buiten spelen, kinderprogramma’s op tv, K3-cd’s, Barbiefilms, tekenen, spelletjes, dansen en zingen zonder ver vooruit te kijken naar wat nog komen moet. 

Ik zou voor een dagje opnieuw willen ervaren hoe het toen was als klein onschuldig kind op de basisschool. Angsten en onzekerheden waren er en het is fijn om die vervelende puberfase achter de rug te hebben waarin je jezelf verder gaat ontdekken en naïef en twijfelachtig bent. Toch zou het soms even relaxt zijn om een kinderlijke mindset te hebben en meer het wonderbaarlijke en fantastische te zien in momenten en objecten die later een stuk minder enthousiasme oproepen. Sinterklaas en de kerstman bijvoorbeeld, ik kon niet wachten om te zien wat voor cadeautjes ik van ze zou krijgen! Modeshows met dekens, smoothies (waar ik wel nog steeds een groot fan van ben), Disney Channel en Nickelodeon kijken, talloze spelletjes (deze mogen ook op het lijstje: ‘dit vind ik als volwassene nog steeds ontzettend leuk’), kleurplaten en liedjes over katten die mijn middagen vulden. Vader-en-moedertje spelen, verstoppertje (met buut!), skeeleren, steppen, met de Space Scooter over straat (en natuurlijk knie- of schaafwonden oplopen) en Heelys met glitter en regenboogkleuren waar ik een hele tijd voor heb lopen sparen. Iets met slijm, klei zand, Spinders, Squishies, kneedgum, een Dora telefoon en een papieren computer met papieren muis, te veel om op te noemen. Ik weet ook nog dat ik het vreselijk leuk vond om te doen alsof een bed een boot was met de knuffels als passagiers of een veilige plek waar ik samen met vriendinnen kon verstoppen voor zogenaamde spoken en enge beesten. 

Die verwondering die je als kind kan hebben over de wereld om je heen en hoe creatief je bent, daar ben ik jaloers op. Ik weet namelijk niet in hoeverre dat nog aanwezig is bij mezelf. Misschien denk ik nu te realistisch en durf ik minder te fantaseren over wat onmogelijk is, hoewel ik zo nu en dan wil geloven dat bepaalde dingen gebeuren omdat het in de sterren geschreven staat en dat het universum het zo heeft vastgesteld voor een specifieke reden. Ik denk dat ik mijn kinderlijke fantasie nog terugvind in het lezen van boeken. De verhalen zijn niet meer zo simplistisch of kleurrijk, maar bevatten wel verschillende werelden met krachten en bijzondere wezens waarbij je je verbeelding de vrije loop laat gaan. Ik stel me dan voor hoe personages en landschappen eruitzien en kan er mentaal in verdwijnen, waardoor de echte wereld tijdelijk buitengesloten wordt. 

Kinderlijke nostalgie gaat zo automatisch dat het bijna onwerkelijk lijkt. Je hoeft maar een specifieke geur te ruiken, een geluid te horen of iets voor je te zien, of herinneringen komen al naar boven. Het zijn niet altijd de leuke momenten helaas, maar af en toe vind ik het prettig om stil te staan bij wie ik geweest ben en te weten dat ik een deel daarvan nog steeds met me meedraag. Of het zin heeft, geen idee, want de tijd is niet meer terug te draaien, maar het brengt een opgelucht en blij gevoel naar boven. Ik ben opgelucht en blij dat ik al van jongs af aan de vrijheid heb om te zijn wie ik wil zijn en op eigen houtje de wereld kan verkennen.