Ik vind het niet zo erg om bescheiden te zijn. Het is eigenlijk een stille kracht die je goed kan inzetten; een schaduwkracht noem ik het. Bescheidenheid kan mensen intrigeren en verrassen op een positieve manier. Je biedt ruimte aan anderen om hun verhaal te kunnen vertellen en toont een soort openheid. Niet per se vanuit jezelf, ik hou er vaak niet van om veel over mezelf te praten, maar naar je omgeving toe. Ik vind het fijn om naar de ander te luisteren in het gesprek, diens mening, visie en ervaringen te horen over van alles, en in ruil daarvoor de mijne uit te wisselen. Zelf kan ik ook wel doorgaan over onderwerpen die actueel of interessant zijn, maar ik heb niks met opscheppen en overdrijven. Het maakt alles zo extreem en zet jezelf in het middelpunt, waar ik zelf niet zo’n grote fan van ben. Ik kan er niet tegen als mensen egoïstisch doen en telkens over hun eigen opvattingen, succes of problemen praten. Je hoeft het niet te verstoppen, maar te weinig terughoudendheid kan hinderlijk zijn en een vervelende benauwdheid creëren. 

Bescheidenheid is niet altijd een zwakke plek, zolang het je ontwikkeling en ontplooiing niet in de weg staat. Er zijn mensen die deze eigenschap waarderen en zich op het positieve aspect ervan focussen. Het blijkt een goed kenmerk van leiderschap te zijn, wat ik frappant vind, omdat ik zelf op de middelbare bij veel groepsprojecten ook de leiding nam om deadlines te halen. Ik legde niet te veel druk op klasgenoten, of probeerde het tenminste, en ging er ook niet op in dat ik meestal als eerste en meest nauwkeurige mijn taken had afgerond. Op die manier heb ik onverwachts medeleerlingen aan het werk gekregen zonder al te veel moeite en hen de motivatie gegeven om zich in te zetten. Voor mij was dat wel bijzonder, want je zou niet gelijk denken dat een stille klasgenoot in een samenwerkingsverband zich zo uitgesproken kan uitdrukken en voordoen. En dan te bedenken dat ik vaak een hekel aan samenwerken heb. 

Constant opscheppen maakt mensen minder boeiend. Iedereen weet wie je bent en wat je doet en hoeft er verder niet zoveel meer over te vragen. Ik zeg dan ook niet per se dat ik vier keer cum laude ben overgegaan, met een socrates onderscheiding (het lijkt op een soort verrekijker met één oog) mijn schooldiploma heb behaald en een tweede prijs heb gewonnen voor mijn profielwerkstuk samen met een vriendin. Dat doen al genoeg kennissen en familieleden voor me. En zelf hecht ik er te weinig waarde aan om het rond te bazuinen. Het is wel heel prachtig en geweldig en knap, maar het stelt verder niet zoveel voor. Ik ben er trots op, maar het kan geen toekomstig succes garanderen. Het leidt niet tot meer geluk, want om eerlijk te zijn kost het veel vrije tijd, energie en stress, hoewel we dat liever wegdenken. Het zorgt niet voor betere menselijke relaties en plaatst mij ook niet boven anderen. Ik ben een gewone toekomstige student journalistiek die hoopt op een goed vooruitzicht met mooie ervaringen en passies, interessante mensen en plekken. Meer verlang ik eigenlijk niet. Ik hoef niet de beste, mooiste, rijkste, sportiefste, liefste, slimste of grappigste te zijn. Ik draag op mijn eigen manier een steentje aan de omgeving bij en hoef daarvoor niet uit te blinken, alleen mijn beste, wezenlijkste zelf te zijn zonder het geluk van een ander te doen afbreken.