Het is niet even makkelijk voor iedereen. Ik heb het zelf nooit eenvoudig gevonden. Ik weet nog dat ik na mijn laatste dag op de basisschool huilend en omhelzend met mijn vriendinnen en klasgenoten op het schoolplein stond. We beloofden nog contact te houden met elkaar, maar daar is bij de meesten natuurlijk weinig meer van gekomen. Ik heb onlangs weer een fase afgesloten en sta redelijk klaar voor een nieuwe ronde met meer verantwoordelijkheid, volwassenheid en ambitie. Hoewel ik dat spannend vind, was het loslaten van wat al is geweest op de een of andere manier minder gecompliceerd. Misschien omdat ik meer ervaring heb opgedaan, mezelf beter heb leren kennen, wetend waar ik naar streef. 

Ik ga mijn vriendinnen en sommige docenten wel missen, evenals de korte fietsafstand en het jeugdige karakter van de klaslokalen, kantine en gymzalen (op lichamelijke opvoeding na, dat mis ik al niet meer sinds we klaar waren met de laatste gymles begin dit jaar). Maar ik voel me momenteel mentaal en emotioneel meer voorbereid. Ik begrijp de wereld om me heen beter, weet wat ik kan verwachten en wat me te wachten staat en heb daardoor minder de angst dat het fout zal verlopen. Ik ga weer nieuwe dingen leren, vallen en opstaan, maar vooral in mezelf blijven geloven en vertrouwen hebben dat het goed komt. Dat waar ik ook beland, ik mezelf ervoor zal inzetten en nog steeds contact zal houden met hechte vrienden en familie. 

Afscheid nemen hoeft niet altijd het einde te betekenen van de dingen die nog bij je kunnen blijven. Personen, herinneringen, foto’s, brieven, vriendschapsarmbanden, pennen (denk ik?), noem maar op. Het is ook goed om andere zaken achter te laten. Jezelf tegen verandering verzetten heeft immers weinig nut. Een afscheid biedt weer ruimte voor andere aspecten, soms positief, zo nu en dan negatief, maar ieder komt er op zijn eigen manier verder mee. Het is nodig om ons aan te passen aan het onvermijdelijke onbekende. Hoe zouden we anders onze dromen kunnen najagen en nieuwe hoofdstukken leren beginnen? Hoe zouden we meer vertrouwd raken met onszelf, anderen kunnen helpen en de mogelijkheid hebben om verder te komen? Ik wil niet als een wijze filosoof klinken, maar wat is het leven zonder afscheid te nemen van elkaar? Het klinkt nu een beetje erg droevig, maar ik zou echt niet mijn hele leven op school willen zitten met een wiskundeboek voor mijn neus, blijven leren spellen, of steeds maar te zeuren over wanneer ik eindelijk weer naar huis mag. Het is eigenlijk heel simpel: dingen komen en gaan en we moeten maar de beste manier proberen te vinden om daar mee te leven. Als ik het zo zeg, klinkt het nemen van afscheid minder ernstig dan we het normaal doen lijken. Het is gewoon een kwestie van stoppen en doorgaan.