Voor kenners van het boek The Midnight Library van Matt Haig of filosoof Thoreau klinkt de uitspraak in de titel misschien bekend in de oren. Met alle ellende die er nu in de wereld gaande is, al het geweld, de armoede, honger, conflicten, ongelijke machtsverhoudingen en milieurampen, vraag ik me toch soms af waar de mensheid nou heen gaat. Dat gedoe en die vreselijke gebeurtenissen, hoe je daar soms zo machteloos in kan staan en maar kan toekijken en denken wat voor vreselijke chaos het momenteel is. Maar zo zijn er ook af en toe lichtpuntjes in kleine momenten die weer gezelligheid, vreugde en hoop opwekken. Een lekkere maaltijd, een helderblauwe lucht met een stralende zon, geen btw-heffing meer op cultuur, sport en boeken of een mooie melodie. Het is niet gemakkelijk om deze op te wegen tegen de nare omstandigheden die zich afspelen, maar het helpt ons wel om niet in die toestanden te verdrinken. Zodra je wat meer aandacht besteedt aan die mooie dingen waar je normaal nooit zo op let, begin je ook een leukere kant van de wereld te zien en te waarderen.

Mensen gaan vaker klagen en geïrriteerd raken wanneer het steeds onrustiger is in de wereld, zeker in deze tijd, waardoor ze soms weinig oog hebben voor wat voor hen ligt. Gevaarlijke politieke of natuurlijke omstandigheden, daar willen we zo ver mogelijk vandaan blijven. Maar tegelijkertijd krijgen we dagelijkse nieuwsmeldingen binnen over wat er gebeurd en heb je het gevoel dat alles stom en ellendig is. Ik zeg niet dat we ons overal maar buiten moeten houden en onder een steen moeten leven, maar is het niet fijn om niet alle informatie te weten? Wat minder geobsedeerd te zijn met alle gang van zaken en telkens op de hoogte willen blijven? Het is weerzinwekkend wat er allemaal gaande is, maar ik vind niet dat we er ook nog eens zelf aan onderdoor moeten gaan. Dat we moeten gaan twijfelen aan het leven dat we leiden of de dromen die we hebben. Als je alleen maar nadenkt over hoe je niks voor hulpelozen kunt doen en dat alles zo oneerlijk is en je je zou moeten schamen voor datgene dat jij hebt en anderen niet, wat blijft er dan over? Ik sta 100% achter mensen die anderen helpen of iets doen en het is ook goed om zo nu en dan over dit soort kwesties te discussiëren, maar steeds maar blijven piekeren en de negativiteit van “de aarde gaat naar de klote” verspreiden, dat lost weinig op. 

Soms is het ook goed om even te denken over wat er nou niet zo verschrikkelijk is aan de wereld waarin we nu leven. Om misschien een idee te krijgen dat er ook positieve aspecten zijn, zelfs in de donkerste tijden, die het leven waarde geven. Ik las eens: “Waar ben je dankbaar voor?” Het is bij dit soort vragen dat je even die knop om moet draaien en de focus op jezelf moet leggen. Wat maakt jouw leven in deze bijzondere en angstaanjagende wereld toch nog waardevol? En dan misschien wat verder dan “Mijn familie en vrienden”. Zelf denk ik aan mijn lichaam die nog functioneert, de kleuren die ik om me heen kan zien, het huis waar ik elke dag in kan leven, slapen, eten, lezen en schrijven, de muziek die ik iedere dag keer op keer weer kan luisteren, de verhalen die ik lees, zie of beluister, de bomen met mooie herfstbladeren, het bestaan van pizza en chocola, de nieuwe kennis die ik opdoe, het vieren van kerst of de plekken die ik heb kunnen bezoeken. Het is verhelderend om soms eens de wat idealere, maar ook realistische kant te bekijken van je omgeving. Om een andere bril op te zetten en niet alleen te denken aan waar je naar kijkt, maar ook hoe je het bekijkt. Je kunt dan hele verrassende bevindingen opdoen die het plaatje wat minder erg doen lijken. Hoewel ik zelf niet de grootste optimist ben, weet ik wel dat het een stuk fijner is om te genieten en die zorgen even kwijt te kunnen. Het is een kunst om mee te draaien met al die windstromen, orkanen en stormen en ja, de wereld is geen utopie, maar ik zou er helemaal niks aan vinden om altijd overal grijze kleuren te zien.

De pessimist klaagt over de wind, de optimist verwacht dat die draait, en de realist stelt de zeilen bij. – William Arthur Ward