Mijn moeder zei tegen mij: “Je schrijft mooie artikelen, maar is er ook een kans op een wat lichter onderwerp deze week?” Ik vertelde dat ik even niet op luchtigere onderwerpen kon komen, dat die te saai zouden zijn, dat ik er niet zoveel over zou kunnen schrijven. Een bakrecept (“Je houdt toch zo van bakken?”), het mooie herfstweer of een leuke anekdote. “Waar wordt je blij van?” vroeg ze. Ik hoefde niet al te lang na te denken hierover: reizen, lezen, lekker niksen, films kijken, piano spelen, muziek luisteren, bakken, wandelen, comfort food, huisdieren. Maar om er nou een hele blog over te schrijven zag ik er niet echt in zitten. Hoewel ik het leuk vind om reisverhalen te vertellen, wilde ik dat nog even bewaren voor een andere keer. Waar zou ik dan een gezellig, knus verhaal over kunnen schrijven? Waar wordt ik gelukkig van? En toen ineens besefte ik me dat ik iets zeer belangrijks over had geslagen: mijn goede vriendinnen die ik al een hele tijd ken. Wat is er nou mooier dan een goede vriendschap te kunnen sluiten en te continueren, om mensen te kennen die je vertrouwt, die je goed laten voelen over jezelf en waarmee je avonturen kunt beleven? 

Zo nu en dan kennen vriendschappen, zelfs de allerhechtste en allerlangste, hun fricties en diepere punten. Maar het mooie hiervan is dat mensen soms toch een pad vinden om elkaar weer tegemoet te komen en het vertrouwen opnieuw op te bouwen. Samen weer lachen, dansen, kletsen, eropuit gaan, geheimen delen en genieten van die momenten met elkaar. Ik heb zelf een leuk kaartje in mijn kamer hangen waarop staat: 

Vriendinnen

Slappe lach

Aan één blik genoeg

Luisterend oor

Weten dat het goed zit

Samen van alles beleven

Geheimpjes delen

Voor elkaar klaarstaan

Alles kunnen zeggen

Als ik dit lees, krijg ik altijd een knusse sensatie, voelend dat het goed zit, dat ik geluk heb met mijn vriendinnen waarin ik deze aspecten herken. Een gevoel van het hebben van een tweede thuis waar je je niet als iemand anders hoeft voor te doen en het ook nog eens naar je zin kan hebben door te praten over de meest willekeurige onderwerpen of door over letterlijk niks in de lach te moeten schieten. Wat zou het leven saai zijn zonder vrienden. Familie is ook gezellig (zo af en toe), maar die kies je natuurlijk niet. Een onbekende ontmoeten waarmee je een goede connectie en band op kunt bouwen, om je zorgen, gedachten en gevoelens bij te uiten, om op te kunnen rekenen en je leven een mooi helder kleurtje geven, dat is wel echt iets bijzonders en ontzettend waardevols waar we niet zomaar genoegen mee moeten nemen. Voor de een is het moeilijker om dit tot stand te brengen dan de ander. Een kameraad voor het leven is geweldig, maar wel zeldzaam, zelfs voor degenen die snel contacten kunnen leggen. Het betekent nog niet per se dat ze ook meer echte vrienden hebben dan anderen. Ik heb genoeg verhalen gehoord over vriendengroepen waarin iedereen achter elkaars rug over de ander roddelt. Of waarin een enkele ruzie de connectie tot stilstand brengt. Of waarin mensen wel met elkaar praten, maar er eigenlijk niks bij voelen en denken: “Wat doe ik hier in godsnaam?” Soms zijn er ook situaties waarin je een leuke vriendschap sluit die op een gegeven moment gewoon vastloopt en stopt. Dat je van vreemdelingen naar vrienden naar opnieuw vreemdelingen gaat. Het kan natuurlijk jammer zijn als het een goede relatie was, maar soms kun je er totaal niets tegen doen. Ik heb het zelf meegemaakt met basisschoolvriendinnen waarvan ik bijna niemand meer heb gesproken na groep 8, of met mensen van de brugklas die uiteindelijk ieder hun eigen weg gingen. Een verwaterde vriendschap kan echter ook weer opbloeien en tot leven komen als gesprekken toch niet helemaal aan hun einde waren gekomen. Niet dat ik dat ooit heb meegemaakt, want soms groei je uit elkaar en heb je niet meer de behoefte om steeds nog met elkaar af te spreken, maar wie weet wat de toekomst met zich meebrengt.

Vrienden kunnen een soort therapie voor je zijn voor je verdriet en kwetsbaarheden. Ze kunnen ook zoiets zijn als muziek met steeds een ander deuntje, soms (vreselijk) irritant, dramatisch of juist heel opgewekt. Ze lijken tegelijkertijd ook op boeken waar je allerlei verhalen tegenkomt om van te mogen genieten of geshockeerd door te raken. Maar bovenal zijn het net sterren die je niet altijd ziet, maar waarvan je weet dat ze er zijn (ik ben ook niet zo poëtisch dat ik dit zelf heb bedacht, lang leve het internet voor mooie uitspraken). Vriendschappen kunnen dus eigenlijk multifunctioneel zijn. Ze maken je gezonder, sterker, blijer en avontuurlijker. Ze laten zien dat er ook nog andere mogelijkheden en visies op de wereld zijn en kunnen je helpen om je angsten te overwinnen. Zonder te leren wat de betekenis achter echte vriendschap is, is er ook minder ruimte om te leren wat anderen voor jou kunnen betekenen en andersom.

Ruim een jaar geleden las ik De Jongen, de Mol, de Vos en het Paard van Charlie Mackesy. Een van de liefste, schattigste en leerzaamste boeken die je kunt tegenkomen. Een boek voor als je het leven, met of zonder vrienden, even niet ziet zitten en een warme deken om je heen wilt slaan. Het verhaal beschrijft een bijzondere vriendschap tussen de jongen en de dieren, waarin ze aan de hand van universele lessen allerlei wijsheden van elkaar leren. Daarin vroeg de jongen: “Niks doen met vrienden is nooit zomaar niks doen, hè?” Dit vind ik nou ook zo mooi aan die hechte relaties. Zelfs met niks doen heb je plezier met elkaar, omdat je er al van geniet om gewoon in elkaars gezelschap te zijn. Het heeft iets weg van een comfort waarin je de ander op de een of andere manier begrijpt zonder verder iets uit te hoeven leggen of te bewijzen. Gek hè, hoe zoiets soms kan ontstaan tussen vreemdelingen.

Hoe rijk, gezond of machtig je ook bent, zonder echte kameraden is er niet zoveel om te zeggen over het leven. Je kunt ergens bij horen en leuk meedoen, maar zolang het niet als een waarheid aanvoelt, is er nog steeds sprake van een soort eenzaamheid, een “alleen zijn op de wereld”. Soms willen we zo graag ergens bij horen, maar vinden we de groep achteraf minder leuk dan gedacht en eigenlijk helemaal niet iets waar we voldoening en energie uithalen. Ik vind het daarom ook zo vreselijk dat in bijvoorbeeld een klas iedereen wordt ingedeeld in hokjes van “populair” en “buitenstaanders”. Maar waarom zouden de zogenaamde buitenstaanders minder gelukkig of minderwaardig moeten zijn? Ik ben zelf nooit populair geweest, maar ik heb me om die reden ook meer kunnen focussen op enkele intieme banden, waarvan je op een gegeven moment beseft dat die zoveel meer waard zijn dan tientallen of zelfs honderden personen die zich een vriend van je noemen. Bij de een duurt die bewustwording wat langer dan bij de ander, soms is het nog even worstelen met “wel of niet erbij horen” en je proberen los te maken van erom geven wat anderen vinden. Maar wanneer je dat punt bereikt hebt, is het net als een hele lange ingehouden adem die je eindelijk los kunt laten. Hè hè, eindelijk een keertje niets van iemand aan hoeven trekken, lekker gek doen en gewoon helemaal jezelf zijn. Wat een prachtig levensgeschenk. Iets waar een mens ontzettend blij van wordt.