Het klinkt misschien een beetje gek om het fijn te vinden om onzichtbaar te zijn. Niet op zo’n manier dat je niemand hebt die je ziet, om je geeft of van je houdt, maar meer bedoeld om uit te drukken dat niet iedereen de behoefte heeft om zich continu te bemoeien met anderen of zichzelf te laten zien. Je moet je natuurlijk niet zodanig isoleren en je als een muurbloem gedragen zodat er totaal geen sprake is van sociaal contact; dat kan weer leiden tot eenzaamheid, en ik kan zeggen, dat is zeker ook geen pretje. Daarnaast moet je je sociale angsten niet te veel uit de weg blijven gaan als het ten koste gaat van je mentale welbevinden, omdat je anders in een vangnet van manipulerende gedachtegangen en onzekerheden verstrikt raakt waar je nauwelijks uit kunt komen. Maar jezelf regelmatig tegenover vele anderen moeten bewijzen, aandacht naar je toe trekken en van alles van iedereen aan moeten horen? Het kan komen door mijn introverte brein, maar als het aan mij ligt, is deze gang van zaken op een gegeven moment best vermoeiend en maakt het een mens niet altijd gelukkiger. 

Alleen zijn, iets wat vaak nog op een verkeerde manier wordt geïnterpreteerd. Het is de wil om zoveel mogelijk sociale prikkels te vermijden, energie op te sparen en tot rust te komen. Het is naar mijn mening een moment dat ieder mens wel iedere dag zou kunnen gebruiken, zeker met de wekelijkse gang van zaken waarin we 24/7 bezig zijn met opleidingen, beroepen, banen, sociale contacten, berichten, hobby’s, telefoonmeldingen, boodschappen, eten, drinken, slapen, ademen, denken en piekeren. Bij mij komt dan vaak de gedachte op om even te verdwijnen in de muur of achter het gordijn, even onzichtbaar te zijn en iedereen die maar van alles van mij wil buiten te sluiten. Egoïstisch misschien, maar niet onredelijk vind ik. Zelf ben ik niet een persoon die graag in het centrum van alle aandacht wordt geplaatst. Zo nu en dan af en toe een praatje maken of iets moeten presenteren, het hoort nou eenmaal bij het leven. Maar continu overal aanwezig zijn? Ik zou er niet over na willen denken, al bij die gedachte wens ik om een winterslaap te houden. Hoewel we in een individualistische samenleving leven, merk ik toch dat veel mensen, voornamelijk jongeren in mijn omgeving, niet alleen durven te zijn. Er moet altijd iemand zijn om mee samen te werken, iemand om iets leuks mee te doen, iemand om mee te praten, fietsen, dansen, feesten, noem het maar op. Uiteraard begrijpelijk, want het is niet fijn om in je eentje alles te moeten doen of mee te maken en het stimuleert de sociale ontwikkeling. Maar ik vind het niet verkeerd om soms ergens in een hoekje te zitten en te denken: “Ik blijf lekker op mijn eigen plek en doe de dingen op mijn manier, even zonder al die anderen om me heen.” 

Hoe zou het voelen om altijd door iedereen te worden gezien en te worden aangesproken? Om een soort populariteit te bezitten die het mogelijk maakt om sociale netwerken te onderhouden en in snel tempo uit te breiden? Om vaak de meeste aandacht op jou te hebben gericht? Sommige mensen hebben dit soort kwaliteiten van nature, hoewel ik dat moeilijk vind om te bevatten. Zou iemand er niet op een gegeven moment gek van worden en terug willen kruipen in zijn eigen wereldje? Ik vind het heerlijk om op de achtergrond te blijven, waardoor het mij ook een leuker idee lijkt om later als journalist voornamelijk te kunnen schrijven. Het niet opvallen is veilig, comfortabel en vertrouwd en het geeft mij geen ongelukkig gevoel. Ik kan mezelf zijn en hoef niet al te veel rekening met anderen te houden. Ik kan een eigen verhaal delen met een interessante gesprekspartner, maar heb niet de behoefte om dat met vele anderen erbij te doen. Het wordt regelmatig als een vorm van verlegenheid gezien, maar ik zou het niet zozeer op die manier beschouwen. Het is meer een behoefte aan zekerheid en je thuis voelen, waarbij zich niet al te veel onverwachte gebeurtenissen voordoen. Ik maak het mezelf niet altijd makkelijker met deze mindset, zeker als het gaat om het leggen van nieuwe contacten. Je bevindt je dan op nieuw, onvoorspelbaar terrein en ik vind het soms moeilijk om daarvoor de energie en moed bijeen te rapen. Ik blijf dan liever in mijn eigen gezelschap, mijn comfort zone van zekerheid. Misschien niet altijd even boeiend, maar stiekem op bepaalde momenten ook wel prettiger en rustgevender. 

Ik weet dat het in sommige tijden nodig is om uit die veilige wereld te stappen en af en toe de uitdagingen tegemoet te komen. Het kan ook juist nieuwe percepties over de mensen en de wereld om je heen op een positieve manier beïnvloeden. Maar het zit gewoonweg niet mij om dat zoveel te doen als wordt verwacht van anderen en mezelf. Ik vind regelmaat en voorspelbaarheid heel fijn in het dagelijks leven. Ik ben een routine persoon en voel mij eigenlijk het meest thuis in een omgeving met zo veel mogelijk normale omstandigheden. Bij te veel nieuwe aanpassingen en moeilijkheden houd ik het niet meer bij en wordt het een warboel in mijn hoofd. Ik ga meer piekeren, me meer ergeren, me onzekerder voelen. En wat voor zin heeft het dan om mezelf meer op te laten vallen? Om steeds een gevoel van “moeten” mee te dragen, terwijl ik er eigenlijk de wil en lust niet voor over heb? Voor sommigen kan dit vreemd of onbegrijpelijk overkomen, maar voor mij is dit wat het is. Ik vind het fijn om zo nu en dan onzichtbaar te zijn. 

Ik heb ooit wel op een bepaald punt in mijn leven gestaan waarin ik onzichtbaar zijn voor een tijdje niet zo heel leuk meer vond. Ik zat in het derde jaar van de middelbare school en voelde me eenzaam in de klas. Niet alleen, maar eenzaam. Ik droeg het gevoel dat ik de controle was verloren en dat, hoe zeer ik mijn best ook probeerde te doen, mij niet begrepen of gezien voelde door klasgenoten. Ik wilde heel graag nieuwe contacten leggen, maar de klik was er niet en zelfs met hulp van de docenten om mij meer naast anderen te laten zitten had nauwelijks impact. Op een gegeven moment voelde ik mij zo hulpeloos, dat ik mezelf van de groep isoleerde. Ik probeerde zo onopvallend en onzichtbaar mogelijk te zijn om niet weer keer op keer teleurgesteld te worden vanwege het feit dat ik geen vrienden in de klas had en ik die ook niet meer zou maken in die periode. Ik kan je vertellen dat dit ook vermoeiend was. Van altijd onzichtbaar zijn word ik daarom net zo angstig als van altijd opvallen. Ik heb geleerd hoe ik meer zelfstandig dingen aan kan pakken of in m’n eentje door kan komen, maar het doet me soms wel denken aan die vervelende tijd. Toch heeft het me ook een nieuwe les geleerd: uiteindelijk is het soms nodig om jezelf te redden of ergens doorheen te slepen als niemand anders dat kan doen. Proberen de hoop op betere tijden in je achterhoofd te houden en door die zure appel heen bijten. In jezelf geloven, jezelf aanmoedigen en denken dat “shit happens”, maar dat je er echt doorheen komt als je het doorzettingsvermogen creëert om dat te doen. 

Al met al is het naar mijn interpretatie helemaal niet verkeerd om geen zin te hebben in mensen en liever niet op te vallen. Als jij voelt dat het goed met je gaat, dat je leuke dingen in je leven meemaakt en er geen behoefte is om meer uit die comfort zone te komen door je in grotere mate op de voorgrond te presenteren, so be it. Voel niet al te veel de druk om iemand te zijn die je niet wilt worden. Het is okee om sommige zaken voor jezelf te houden, om alleen te willen zijn, om niet met iedereen om te willen gaan, en niet alle harnasonderdelen die je draagt af te doen. Zolang jij je thuis voelt en jezelf kunt zijn, is er niets mooier dan om dat te mogen ervaren.