Mijn moeder en ik hadden het er laatst over wanneer je je ‘best’ moet doen om er goed uit te zien. Hippe kleding, mooi kapsel, nette schoenen, schoon gezicht, leuke sieraden. Ik houd me er zelf namelijk niet al te veel mee bezig. Dat geef ik ook heel eerlijk toe als mijn moeder er dan naar vraagt (‘Ga je zo naar school/dansen/de stad toe?’). Ik wil me gewoon kleden zoals ik fijn en prettig vind, net als bij mijn ‘oh-zo-plezierige’ dansschool. Daar wordt dat blijkbaar niet zo gerespecteerd, maar ja, dan regel ik het lekker zelf wel. Ik vind het geen punt om in een slobberbroek en een rommelige knot naar de supermarkt te gaan of een ommetje te wandelen. Dat vindt mijn zusje weer ‘gênant’, die wil er altijd tiptop uitzien. Misschien omdat ze al een vriendje heeft en mijn moeder me daarom dagelijks de vraag stelt of ik een leuke jongen heb ontmoet. 

Gisteren moest ik de outfit van mijn zusje beoordelen van 1 tot 10. Een outfit voor een filmavond bij een van haar goede vriendinnen. Als ik een thuisbioscoop houd met vriendinnen kom ik gewoon in mijn huisbroek, die mijn moeder op een pyjamabroek vindt lijken. Die had ik overigens gisteren ook aan met een oversized hoodie, waarop mijn zusje met één geworpen blik antwoordde: ‘Je hebt geen enkel verstand van fashion.’ Well thanks sis, waarom moet ik dan jouw kledingstijl beoordelen?? 

Ik vind mensen tegenwoordig zo op elkaar lijken, met dezelfde outfits en accessoires volgens de huidige trends. Wat me vooral opvalt, is dat veel personen vaak eenkleurige sokken aan hebben in het wit, zwart of grijs. Ik ben dan misschien een beetje een oompaloompa in deze hele fashionindustrie met mode die ik af en toe niet zo goed begrijp, maar ik doe vaak sokken aan met allerlei kleuren en figuurtjes; ze lijken een beetje op Happy Socks. Dat zijn mijn favoriete sokken, omdat ze iets unieks hebben en kleur toevoegen aan dat, naar mijn mening, saaie sokken-kleurenpalet. Soms denk ik: ‘Is het niet een beetje too much?’ Maar tegelijkertijd vind ik het ook wel wat hebben. Zelfs al draag ik af en toe saaie sokken, omdat ze dan toch beter bij mijn kleding passen en ik me dan stiekem iets meer op mijn gemak voel, wil ik mijn eigen karakter kunnen uitdrukken in wat ik draag. Naast sokken tonen ook mijn truien afwisseling in kleuren: van wit en gestreept tot roze en groen, om de variatie erin te houden. Daarbovenop heb ik sinds drie maanden een bruine broek met kleine glittersteentjes, die is mijn favoriet (in tegenstelling tot het standpunt van mijn zusje met haar grote mond). Ik hoef niet op te vallen, dat is het laatste waar ik aan denk, maar het is een eigen ontwikkelde kledingstijl waar ik voor mezelf in kan uitblinken. En nee mama, zelfs niet voor jongens. 

Ik doe van tijd tot tijd ook wel mijn best om er goed uit te zien, met sieraden en nette schoenen die ik dan voor het eerst in drie jaar weer draag, om een positieve indruk op anderen achter te laten. Hierdoor voel ik me op de een of andere manier goed over mezelf. Het klinkt stom en egocentrisch, maar ik denk dat de meeste mensen (te veel) rekening houden met hoe anderen hen zien als ze peinzen over hun kledingkeuze. We willen vaak dat de rest het net zo leuk of nog beter vindt dan wijzelf, en het is fijn als personen er charmant uitzien en hun best doen. Maar het is ook goed dat er individuen zijn die deze sociale druk los kunnen laten en zich op ieder moment in hun leven kleden voor zichzelf. Ze kunnen vooralsnog op een mooie, indrukwekkende manier schitteren. Dus wie weet is er ooit een leuk iemand die tegen me zegt: ‘Wat heb je toch een prachtig paar sokken aan!’