Ik weet dat het nog een tijdje duurt voordat het zomerseizoen officieel start en veel gezinnen op vakantie gaan, maar ik dacht er toch over na hoe stressvol het soms is om te reizen. Ouders en kinderen zoeken gezamenlijk de rust op, terwijl dat vaak ontbreekt. Ik weet nog dat ik ruim tien jaar geleden samen met mijn ouders in de auto moest zitten voor een behoorlijk aantal uren, en ik de hele tijd ruzie met mijn zusje had. Af en toe was het rustig en gingen we een dutje doen, maar daarna kwamen de schoppen en slagen en stroomden de scheldwoorden uit onze mond, zelfs al op zo’n jonge leeftijd. Het ergste was in Tsjechië vier jaar geleden, toen we elkaar zo erg in de haren vlogen dat mijn moeder moest schreeuwen om ons op te laten houden. Daar werden we even stil van en een moment later waren we alweer buiten gezellig rond aan het lopen alsof er niets was gebeurd. 

Toen we naar Tsjechië reden was het belachelijk warm, zo’n 40 graden. Vanzelfsprekend kwamen we er vlak voor vertrek achter dat de airco in de auto kaduuk was, waardoor we als gesmolten ijsjes bij onze bestemming aankwamen. Die warmte kwam bovenop al die irritaties die je naar elkaar hebt als gezinsleden in een lange autorit. Afslag gemist, drama. De muziek staat te hard, drama. Je neemt het laatste snoepje uit de zak, dramaaaa. Er blijkt geen leegstaande parkeerplek meer over te zijn, in Frankrijk was dat al helemaal een drama. De hele rit verliep onverwachts zeer vredig, totdat we in het centrum van Parijs aankwamen en alle afslagen afgesloten waren vanwege een marathon, terwijl ons hotel zich enkele honderden meters verderop bevond. Alles stond vast en was vol. Ook in Amiens, buiten Parijs, waar we dachten dat de parkeerdrukte zou meevallen, werd het een uitje waarin ik samen met mijn moeder en zusje naar een museum was gegaan en mijn vader pas aan het einde van ons museumbezoek de auto ergens kwijt kon, voor maximaal een uur of twee. Ja, dat schoot natuurlijk ook niets op. 

Ik vind het vooral grappig hoe we het meerdere keren voor elkaar hebben gekregen om samen op één kamer te slapen. Je kunt je al in een woning met drie slaapkamers aan elkaar irriteren en laat het dan zo’n goed idee zijn om met vier personen voor een week in één ruimte te verblijven. Ik garandeer je, dat is op een gegeven moment geen pretje meer, en ik weet het, dit is een luxeprobleem, maar we zijn met dom geluk niet anders dan zulke kwesties gewend. In België hebben we maar in één restaurant gegeten, omdat het leek alsof de rest van de plek waar we waren uitgestorven was. Daarna moest ik helaas niet zo soepeltjes mijn maaginhoud weer uitspugen, op de vloer van de hotelkamer waar we met zijn vieren in sliepen.

In Kroatië kwamen we erachter dat we een studio-appartement met één slaapruimte hadden, waar je in de nacht moest luisteren naar hoe iedereen woelde en snurkte en de airco aan, maar dan toch weer uitzette, en daarna alsnog de deur opengooide voor een koel briesje, die dan weer de hele nacht een piepend geluid maakte bij iedere windvlaag. In Frankrijk gingen we bij vrienden logeren en het plan was dat ieder van ons zijn eigen kamer en privacy kreeg. Uiteindelijk belandde ik op een luchtbed bij het bed waar mijn moeder en mijn zusje in sliepen, en mijn vader op een ander luchtbed naast mij kwam te liggen. Het is en blijft een bijzonder ritueel.

Ik kan mij geen enkele, maar ook echt geen enkele vakantie bedenken met mijn gezin waarin we de hele tijd aardig tegen elkaar deden, geen irritaties hadden of totaal niet gek van elkaar werden. Maar dat hoort er gewoon bij en het is net als bij andere vakantiegezinnen onze charme. Anders is het zo verdacht als een trip naar het buitenland een keertje vlekkeloos verloopt en ontspannen is. Er moet toch iets fout gaan om het een werkelijke gezinsvakantie te laten zijn? Als je dan met de hele familie gaat… Dat bewaren we wel voor een andere keer.