We kunnen er niet zonder mee, al die data die we iedere dag naar ons hoofd gegooid krijgen. Ik verbaas me erover hoeveel we als mens tegenwoordig kunnen onthouden: alles wat we voor school of werk moeten doen, hoe het er verder in de wereld voor staat, wie wat op sociale media heeft geplaatst, welke wachtwoorden we voor welk netwerk en platform hebben, hoe alle keukenapparatuur werkt, wanneer we met wie gaan afspreken, hoe iedereen heet en wat hun lievelingskleur is, hoe we een taal spreken, wat we op die ene dag tig jaar geleden hebben gedaan… Hoe kunnen we nog uit bed komen? Lopen? Onze tanden poetsen, douchen, aankleden, haren kammen, eten, drinken, slapen, nota bene? 

Soms is het fijn om gewoon helemaal niets te doen en voor je uit te staren. Het is ook beter voor je hersenen om regelmatig korte pauzes te nemen en niet als een FOMO-fanaat het hele internet af te speuren. Ik krijg zo nu en dan gewoon blackouts als mijn brein te vol zit. Dan moet ik een flinke paar minuten nadenken over welke bus ik terug naar huis moet nemen, welke dag het is of hoe dat ding, oh ja, een powerbank, heet. Dat vergeet ik soms echt en ik ben nog niet eens twintig! Wat het extra gecompliceerd maakt, is dat ik wekelijks drie danslessen en een pianoles volg, waarvoor ik dus, naast al die andere zaken, stappen, posities, bewegingen, tellingen, noten, klanken en ritmen moet onthouden. Die tellingen tel ik niet eens, ik doe het gewoon op gevoel, omdat ik anders te veel moet nadenken in een week. En ik weet heel goed dat het uitstekend is om je hersenen te trainen, zeker nu AI het cognitieve werk steeds meer voor ons probeert te doen, maar er zijn grenzen, zelfs voor AI.

Ik heb perioden dat ik het nieuws weinig volg, omdat ik, zelfs als iemand die de journalistiek in wil gaan, af en toe nieuwsmoe ben. Ik heb me altijd afgevraagd of dat kwalijk is, aangezien het in de journalistieke ambacht van belang is om up-to-date te zijn. Toen ik echter op een Mediastagedag meeliep met andere studenten, vertelde een journalist dat zij soms een week niet naar het nieuws kijkt. Thank God, dacht ik. Het is zo fijn om een bevestiging te hebben dat je niet altijd alles hoeft te weten om goed te zijn in je vak. Dat geldt overigens voor iedereen, ook mensen die nog moeten studeren of op de arbeidsmarkt moeten beginnen. Je kunt veel weten, maar niet alles. En zelfs als je niet veel weet, kun je via verschillende paden een bepaalde, onverwachte bestemming bereiken. 

Het is frappant dat ik over al deze informatiestromen schrijf in het weekend voordat ik flink aan de bak moet om te leren voor mijn tentamens. Toch kan ik het goed gebruiken om mezelf eraan te herinneren dat ik niet te veel moet leren en me voor een weekje van de wereld mag afsluiten om mijn brein de ruimte te geven. Bovendien is het belangrijk om meer in te zetten op diepgaande kennis dan deskundigheid over een miljoen feiten met moeilijke woorddefinities, domme mensen of plaatsnamen waar niemand iets aan heeft. Als mensen continu willen doomscrollen en updaten, prima, maar dan ga ik tussendoor op vakantie voor een maand of drie.