Ja, ik weet het, ik heb mijn eigen opgestelde weekenddeadline gemist, alweer. Ik zit momenteel in mijn drukste schoolperiode en daarnaast heb ik allemaal mensen die iets van me willen, afspraken en trainingen die per se moeten worden bijgewoond om welke reden dan ook. Velen van ons zijn zulke stresskippen die het moeilijk vinden om flexibel te functioneren (zeker tijdens yoga, tenzij je al van nature lenig bent). Ik luister de hele dag al naar hetzelfde upbeat Taylor Swift-nummer om die positieve energie te ontvangen en vervelende opkomende gedachten waar ik niets aan heb weg te wuiven. Don’t you sweat it baby, it’s alright, you were dancing through the lightning strikes…

Ik heb te vaak de neiging om over mijn eigen grenzen te gaan, zelfs al zeggen mensen dat ik rustiger aan moet doen. Ik lees voor de derde keer de geweldige Je begrijpt me gewoon niet-survivalgids voor jonge vrouwen; wat een fantastische therapie is dat. Net als de zelfhulpboeken die iedere keer dezelfde boodschappen en wijze lessen meegeven, moet je om de zoveel tijd aan bepaalde zaken herinnerd worden: zorg goed voor jezelf, eet gezond, maar geniet ook een beetje, kom voor jezelf op, laat het los, geloof in jezelf, leef in het moment, ga yoga-oefeningen doen waarvan je een week moet bijkomen. Ik ben er deze week wederom op gewezen, ironisch genoeg door mezelf, dat niet alles mogelijk is. Ik kan niet alles voor iedereen oplossen. Ik kan niet iedereen tevreden stellen. Ik kan nooit helemaal mijn taken afronden of de planning volgen. 

De kwestie zit hem vooral in de aanwezige onzekerheid dat een ander iets minder goed doet of kan dan ik. Dat is ontzettend egocentrisch, ik schrik er zelf ook van. Ik moet zaken in meerdere mate aan mijn omgeving kunnen overlaten. Dan gaat een ander maar schoonmaken, boeien dat het er misschien minder zorgvuldig opgeruimd en ‘bling-bling’ uit zal zien. Dan gaat iemand anders maar lekker boodschappen halen, ook al vergeten ze de helft van het boodschappenlijstje mee te nemen. Dan maar een andere keer die slaapverwekkende literatuurhoofdstukken lezen voor het college, de docent zal ze toch wel grotendeels uitleggen.

Het is zo’n vrijheid om een balans te vinden in het denken van ‘alles goed doen’ en ‘boeien, ik heb mijn eigen plannen’. Ik ben me er bewust van en houd die balans er meestal ook in, maar soms verlies ik die gewoon, en val ik in een eindeloze spiraal van lijstjes, verplichtingen en afspraken. En als het op een gegeven moment te lang duurt en een climax bereikt is, dwing ik mezelf om die balans opnieuw op te zoeken door meer te ontspannen. Ik ga muziek luisteren, mijn frustraties in gesprekken of verhalen zoals deze uiten en daarna even afkoelen. Dan lees ik een van de geweldige columns in de Volkskrant Magazine door (bijvoorbeeld die van Thomas van Luyn, over hoe het door psychopaten gecreëerde muziekbehang in wellnessruimtes een van de meest ondragelijke geluiden op deze aardbol is), dans ik door de woonkamer, zing ik hardop mee, en vergeet ik eigenlijk waarom ik zo bezorgd en gestrest was over alles.