Het helpt me goed om anderen te hebben die ook mij kunnen inspireren met mooie onderwerpen. Daar is behulpzaamheid en aardigheid voor nodig, kenmerken die we allemaal wel zouden willen nastreven om een goed mens te zijn. Maar wat maakt dan dat je ‘goed’ bent als persoon? Word je daar ook gelukkiger van, of ervaar je alleen de constante druk om de beste versie van jezelf of op basis van verwachtingen voor iedereen te zijn? 

Mensen zijn ingewikkeld. Overal zijn nuances te vinden en nooit ligt er iets zomaar voor de hand. We verkeren ons allemaal weleens in situaties waarin we een conflict hebben tussen prioriteiten van onszelf en een ander. Ik heb bijvoorbeeld een zusje die nu in de puberteit zit (als ze dit ooit gaat lezen, zal ze niet al te blij met me zijn) en zoals vele anderen van haar leeftijd moeite heeft met nieuwe, schommelende hormonen en emoties. Ze kan soms erg kattig en egoïstisch zijn, zonder rekening te houden met de omgeving. ‘Iets lekkers met mij delen? Oh ho maar, dan wil ik daar wel 2 euro voor terug, en nee, ik ga niet opruimen.’ ‘Ik speel niet vals, ik heb gewoon eigen regels voor dit spel die jij niet begrijpt!’ ‘NIEMAND BOEIT.’ Ja, daar moet je als grote zus veel geduld voor hebben, zeker omdat het NIET BOEIT dat ik het maar ben tegen wie ze dit allemaal kan zeggen. Familie kun je immers niet kiezen, waardoor je niet zegt: ‘Nou wat doe jij stom, ik wil geen zus meer van je zijn.’

Soms kan ik dan ook heel geïrriteerd terug doen, vooral als die vervelende opmerkingen achter elkaar door blijven gaan. Aan de ene kant wil ik degene zijn die ook een beetje het goede voorbeeld geeft en probeert te laten zien dat je respect naar elkaar moet tonen en kan helpen als dat nodig is. Aan de andere kant wil ik mijn zusje niet over me heen laten lopen als een deurmat en kom dan ook op voor mezelf: ‘Doe zelf eens normaal, hoor je niet wat je zegt?’ Hoe word ik er vrolijker van als ik alleen het ‘goede voorbeeld’ probeer te zijn?

Ook met vrienden is het af en toe lastig. Ik kon op de middelbare school soms zo moe zijn dat ik chagrijnig was tijdens de lessen. Hoewel vriendinnen meestal om kunnen gaan met mood swings, is het voor hen niet altijd even prettig. Zij proberen je een beetje te motiveren om de dag door te komen en gezellig bij te kletsen, terwijl ze net als jij helemaal geen zin hebben in opdrachten en huiswerk. Dan begreep ik wel dat ze op een gegeven moment even terughoudender waren om voor zichzelf te kunnen denken en afstand te doen van die pessimistische houdingen. 

Een goed mens is een onmogelijk ideaal. We kunnen erover dromen, maar het realiseren ervan is hele andere koek. Ik vind het een egocentrische opvatting als iemand zichzelf door en door ‘goed’ vindt. Iedereen maakt toch fouten? Waarom ben jij dan iemand die alleen maar de juiste keuzes maakt? Komen ze dan vooral ten goede aan anderen of je eigen behoeften? Zelfs al doe je alles om de mensen om je heen gelukkig te maken, dan nog hoef je geen goed persoon te zijn. Juist door alleen op andermans behoeften te focussen, verlies je jouw eigen prioriteiten uit het oog. Op welke manier zorg je dan nog ‘goed’ voor jezelf?

Wat we wel kunnen bereiken, is om een soort-van-goed mens te zijn die zich soort-van bewust is van zijn gebreken, maar daarmee om kan gaan en het kan erkennen. Maar ga alsjeblieft niet proberen om de ‘beste’ te zijn. Als je toch de neiging hebt om dat te doen, loop dan even de volgende stappen van advies na: 1. Het heeft geen zin, 2. Je gaat alleen maar in de verdediging schieten of in je schulp kruipen als anderen het niet met je eens zijn, 3. Word je er zelf een leuker, liever, grappiger mens van? 4. Wees gewoon degene die je op dat moment bent en 5. Stop met nadenken over of je een ‘goed’ persoon bent en ga leven.