Ik heb er de laatste tijd meer over nagedacht. Waarom heb ik nog niemand ontmoet, terwijl steeds meer mensen om me heen een date of relatie hebben? Ben ik te ambitieus, te veel bezig met school en mijn bijbaantje? Ben ik te introvert, omdat ik het leuker vind om thuis of met vriendinnen op de bank te zitten en een film te kijken dan iedere week naar een feestje te gaan? Stel ik te hoge eisen aan mensen en ben ik overdreven kieskeurig in hoe ze eruitzien en zich gedragen? Hoe moeilijk kan het zijn om iemand te vinden die lief, romantisch, humoristisch en knap is in mijn ogen? Is het een kwestie van eigen initiatief of toevallig goede timing?

Misschien dat ik eerst mezelf wat minder dingen moet verwijten. Ik denk dat veel alleenstaanden daar ook de mist in gaan als ze hun ‘single-bestaan’ als een probleem zien. Er zijn gemiddeld 3,3 miljoen Nederlanders die alleen wonen,¹ waarvan wordt geschat dat 80 procent geen vaste relatie heeft.² Ik denk dat de meesten van die alleenstaande mensen weleens hebben gedacht: ‘Ligt het aan mij dat ik in deze situatie zit?’ Het is ook best logisch om dat te denken. Waar zou het naast die stomme datingapps en -sites en toenemende bindingsangst in de maatschappij nog aan kunnen liggen behalve jezelf? 

Soms wil ik geloven dat het lot dit bepaalt, dat ik op een dag de liefde van mijn leven zal ontmoeten. Maar misschien is dit te veel een fantasie, omdat de kleinste keuzes tot zoveel verschillende mogelijkheden en uitkomsten leiden. Dan kan er toch niet één pad zijn die je naar je bestemming brengt en je het beste en gelukkigste leven biedt? Nee, ik denk dat als je echt graag een relatie wil of ervoor openstaat, dat je je dan positief moet instellen. Niet jezelf afvragen ‘Waarom wil niemand met mij zijn?’, maar eerder waarom iemand juist met jou een relatie zou willen aangaan en dat je dat ook echt gaat geloven, op dezelfde, maar tegelijkertijd tegenovergestelde manier waarop je jezelf van allerlei redenen hebt overtuigd voor je dagelijkse eenpersoons romcom-avondje met chips en kat op de bank. Ik ben misschien geen feestbeest, maar ik vind het geweldig om te reizen en meer te leren over van alles wat er in de wereld speelt. Ik zoek iemand die ook veel nadenkt en kan uitdagen. Op deze manier kom je zowel veel te weten over jezelf als over waar je naar op zoek bent of in ieder geval niet voor terugdeinst. Dan kom je al een heel eind en ben je denk ik ook bereid om een relatie met iemand aan te gaan, wetend waar je interesses, prioriteiten en grenzen liggen. 

Het voelt zo gek om dit allemaal te zeggen terwijl ik pas net volwassen ben. Zijn het niet meestal de twintigers, dertigers, veertigers en zelfs vijftigers die hierover praten? Het voelt allemaal nog zo pril, dat ‘single zijn’, terwijl ik dat al mijn hele leven ben. Maar in de volwassen wereld ervaar ik het meer, waarschijnlijk omdat de maatschappelijke druk dan ook hoger ligt om een langdurige relatie te ontwikkelen, samen te wonen, te trouwen en een gezin te stichten. Niet dat ik dit allemaal nu al hoef, ik wil eerst nog mijn studie afmaken en werken. De druk ligt nog niet zó hoog. 

Maar je merkt wel dat zodra anderen meer aandacht gaan besteden aan hun liefdesleven en jij er een beetje achteraan loopt, dat je je dan toch afvraagt hoe het zou zijn om iemand intiem te kennen, om elke dag lieve berichtjes te ontvangen, op een date te gaan of elkaars familie voor het eerst te ontmoeten. Er ontstaat een gevoel van eenzaamheid, al is het maar voor even. Want zodra ik met vriendinnen of familie op pad ga, merk ik er nauwelijks iets van. Ik weet dan ook dat ik gelukkig ben en dat ik geen relatie nodig heb om dat genoegen na te streven. 

Ik vind het vooral vervelend dat er wordt verwacht dat je een relatie met iemand hebt of dat je er actief naar aan het zoeken bent. Het is natuurlijk leuk en ik zou het ook wel willen, maar het hoeft niet zo gehaast of gedwongen. Het verschilt per mens en ik wil niet wanhopig alle apps, clubs en evenementen afgaan om die ene persoon te vinden die mij leuk zou kunnen vinden en ik hem. Het is jammer dat het soms saai is of dat je je alleen kan voelen. En helaas is het leven als single vaak duurder, voor mij nu gelukkig nog niet zo. Echter vind ik het essentieel om al een paar mensen als familie en vrienden om me heen te hebben die veel van mij houden. Dat is beter dan dat ik er helemaal alleen voor sta en niemand heb om me te steunen, toe te juichen of te troosten. Een relatie kan iets heel leuks en fijns toevoegen aan je leven, maar het hoeft niet je einddoel of geluk te zijn. Het betekent niet dat je beter, wijzer of succesvoller bent dan een ander. Je hebt toevallig iemand ontmoet waarmee je een bepaalde toekomst ziet. Als single kan ik ook een toekomst voor mezelf zien, eventueel met iemand daarbij, en dan zie ik wel verder. Daar vind ik weinig mis mee. 

¹ CBS. (2024). Hoeveel mensen wonen alleen? https://longreads.cbs.nl/nederland-in-cijfers-2024/hoeveel-mensen-wonen-alleen/ 

² Jansen, M. & Notenboom, M. (2022). ‘Solo leven brengt vrijheid, maar soms ook een brok in de keel’. Trouw. https://verhalen.trouw.nl/solo/?referrer=https%3A%2F%2Fwww.praktijkdeliefde.com%2F