Soms vraag ik me af hoe het er allemaal vroeger uitzag: de omgeving van de dorpjes, steden en landschappen in vakantielanden. Ik was laatst in Engeland, reizend door historische plaatsen als Oxford, Bath, Cambridge en Cotswolds. Ik heb veel verschillende indrukken gekregen van mooie kerken, authentieke huizen, kleurrijke winkelstraten, bruggen en uitzichten die me lang bij zullen blijven. Toch is er altijd een eigenschap die deze plekken met elkaar gemeen hebben en als een schaduw boven het geheel uitsteekt, hoewel we het eigenlijk niet al te veel willen benoemen in onze reisverhalen: massa’s en massa’s aan toeristen. In Engeland zag ik talloze Aziatische en Spaanse jongeren met hun fotocamera en audiogids in een lange stoet lopen door de smalle straten. Toen dacht ik toch wel van jeetje, dat zal vast niet meevallen voor de mensen die er ook werkelijk wonen. 

Ik heb al eerder besproken hoe de drukte in vakantie hotspots extreem is toegenomen en er een obsessie heerst met het maken van de beste, mooiste en indrukwekkendste foto’s zonder veel aandacht te besteden aan wat er werkelijk wordt waargenomen. Foto’s die meer gaan om status dan herinneringen. Ik vind het zelf altijd leuk om afbeeldingen van straten of steegjes te maken met kleine lokale winkels, restaurantjes, bloemen of huizen in verschillende kleuren en aparte bouwstijlen. Ze komen tijdens de vakantie namelijk regelmatig voorbij en stralen naar mijn mening een soort stille schoonheid uit waar weinig op wordt gelet.

Wat ik ook interessant vind, is het observeren van het leven van de lokale bewoners. In een groot wandelpark, gelegen in Windsor achter het kasteel van de koninklijke familie, waren er allemaal Engelsen met hun hond aan de lijn, als gezin op pad of aan het sporten. Ik vond het bijzonder om voor de verandering het gewone leven te zien om alle glitter, glamour en buitenlanders heen. Maar natuurlijk kom je ook in gebieden terecht met vervallen woningen en afval op straat waar het leven buiten de opgepoetste en authentieke bezienswaardigheden plaatsvindt. Dan realiseer je je toch dat het niet voor iedereen een paradijs van groen en luxe is. 

Eigenlijk zouden we meer naar de plekken moeten gaan waar de gemiddelde toerist niet komt. Een andere omgeving dan de highlights waar het krioelt van de buitenlanders. Misschien meer in de buurt van de wilde natuur, lokale bewoners, rustige steegjes en traditionele cafés. Ik merk dat hoe mooi een plaats ook is, want er zijn echt bezienswaardigheden die een ongelofelijke indruk achterlaten, de ervaring door de mensenmassa’s in mindere mate sensationeel is. Iedereen wil het zien, vastleggen, aanraken en fotograferen. Je voelt de drukte en de spanningen die het creëert. Het zorgt soms voor een benauwde sfeer, waardoor ik dan liever een kleiner en leger kerkje of museum bezoek en die vredige stilte probeer te vinden. Ik wil meer naar idyllische winkeltjes met handgemaakte producten waarin tijd, energie en passie zijn verwerkt.

Ik ben stiekem nieuwsgierig naar de buitenwereld die de populariteit omzeilt, maar toch zijn eigen unieke kenmerken met zich meedraagt en de mensen versteld doet staan. Ik wil weten hoe het echte leven is en hoe bewoners aankijken tegen alle vakantiegangers die voornamelijk aandacht lijken te besteden aan hetgeen dat vele anderen ook hebben gezien. Want niks is mooier dan een bijzondere plek waar de gewone mens niet vaak komt en de rust buiten de drukke bestemmingen nog altijd heerst.