Het is een onderwerp waar ik nog weinig mensen over heb horen praten of discussiëren, in Nederland tenminste. Ik kom talloze Engelse en Amerikaanse artikelen tegen over de ‘pre-teen’-cultuur die steeds meer lijkt te verdwijnen. Het gaat om de fase van prepubers, in Engelse termen worden ze ook wel ‘tweens’ genoemd. Dit zijn kinderen tussen de 8 en 12 jaar oud die de overgang maken van kind naar puber en tiener. Het wordt als een ongemakkelijke periode ervaren waarin prepubers, zoekend naar hun identiteit, met verschillende kleding- en haarstijlen experimenteren, lichamelijke, hormonale en psychologische veranderingen doormaken en steeds meer op sociale dynamieken en relaties focussen.¹ Ik merk dat deze ongemakkelijke fase van glitter eenhoorn- t-shirts en kindermake-up, vooral bij meisjes, steeds vaker wordt overgeslagen en dat ze zich vanaf hun achtste al als tieners willen kleden en gedragen. Hoe heeft dit zover kunnen komen? 

Als ik nu naar oude herinneringen van mezelf als prepuber terugkijk, dan ben ik toch blij dat ik die fase gepasseerd ben. Rare kledingcombinaties met neon kleuren en dieren, te hoge staarten, bijzondere dansvideo’s, vervelende acne die ik met twintig verschillende producten probeerde te verminderen, goedkope Mickey Mouse, kerst- en papegaai oorbellen, en fidget speelgoed zoals spinners, slijm en squishies. Ik moet er niet aan denken om dat allemaal weer mee te maken, maar desondanks ik ben blij dat die periode er wel is geweest. In de prepuberteit maken kinderen belangrijke emotionele en sociale ontwikkelingen door en leren ze zelfstandiger te worden door meer op eigen houtje hun vriendschappen te onderhouden en extra tijd te besteden aan school en hobby’s. Ze zijn zich meer bewust van sociale normen en verwachtingen en willen bij bepaalde vriendengroepen horen. Het is een zoektocht naar de eigen persoonlijkheid waarin kinderen zich angstig en onzeker kunnen voelen en zich met anderen vergelijken, maar ook een beter beeld van hun identiteit en omgeving krijgen.² 

Tegenwoordig lijkt deze tussenperiode steeds meer naar de achtergrond te verdwijnen. Je ziet het misschien al aan de grotere belangstelling voor volwassen skincare producten van Sephora en Sol de Janeiro onder 10-jarigen, waar ik in een van mijn vorige blogs over had geschreven. Het is te merken aan de minder kinderlijke kledingstijl en de toegenomen make-up, en dan bedoel ik niet de prinsessen oogschaduw of lippenbalsems met fruitsmaken. Negen jaar geleden gebruikten al 80 procent van de Amerikaanse prepubers schoonheidsproducten als lipgloss, foundation, cologne en parfum³ en ook toen mensen het nog niet normaal vonden om prepubers make-up te laten gebruiken, steeg het aantal eyeliner- en mascaragebruikers sterk.⁴ De make-up en ‘get ready with me’-tutorials op Youtube, TikTok en Instagram blijven zich opstapelen en er zijn weinig ouders die hun vervelende 9-jarigen geen telefoon of toegang tot sociale media geven. Dit leidt tot een groep van zo’n 25 miljoen tweens die hun rolmodellen niet meer uit Tina tijdschriften en programma’s op Nickelodeon of Disney halen. 

Kledingwinkels speciaal voor deze leeftijdsgroep verdwijnen door faillissement en de grotere online consumptie, die prepubers nog meer in een hoekje van de online wereld gedreven heeft. Het afnemen van fatsoenlijke prepuberkleding wordt alleen maar gestimuleerd door branches voor hogere leeftijdscategorieën. Zij laten hun collecties promoten door influencers, vooral tieners en 20-jarigen, die dus volwassenere kleding dragen en toch jonge sociale media gebruikers, die naar inspiratie en validatie snakken, overhalen om er net als hen uit te zien.⁵

Door deze ontwikkelingen op de commerciële markten willen prepubers zich ook als oudere kinderen gedragen. Ik zie ze tuttige posts en video’s maken waarin er geen ruimte meer is voor gekkigheid. Over de acne worden filters geplaatst, eenhoorn t-shirts zijn ‘cringe’ en alles moet er stoer en elegant uitzien. Er ontstaat een doelgroep van 10 tot 24 jarigen die dezelfde producten aangeboden krijgen, waardoor prepubers onder druk worden gezet om een persoonlijkheid uit te stralen die overeenkomt met die van tieners en jongvolwassenen.⁶ Ze moeten immers ergens bij horen. Leuk en winstgevend voor commerciële bedrijven die hier miljoenen en miljarden mee verdienen, maar nogal zorgwekkend voor de toekomst van deze tweens. Ik krijg hierdoor wel een beetje nostalgie, verlangend naar de tijd waarin individualisme en diversiteit belangrijker bleken te zijn dan nu. Alles moet zo in hokjes gestopt worden, in een manipulatieve esthetiek die aan het zelfbeeld van jonge kinderen knaagt. Ik hoop dat we in de toekomst meer rekening gaan houden met de impact van het digitale tijdperk op het leven van prepubers. Ze hebben het al moeilijk genoeg, waarom moet deze ellende er bovenop komen? Laat prepubers ook nog kind zijn. 

¹ Dessing, B. (2025). Prepuberteit: hoe herken je het en hoe ga je ermee om? Ouders van nu. https://www.oudersvannu.nl/kind/prepuberteit-hoe-herken-je-het-en-hoe-ga-je-ermee-om~21fd89b 

² Garey, J. (2016). Parenting Tweens: What you should know. Child Mind Institute. https://childmind.org/article/what-parents-should-know-about-tweens/ 

³ Mintel. (2016). ‘Beauty is child’s play: 80% of US tweens use beauty and personal care products.’ https://www.mintel.com/press-centre/beauty-is-childs-play-80-of-us-tweens-use-beauty-and-personal-care-products/ 

⁴ Dawson, A. (2010). ‘Makeup for tweens and teens: What’s appropriate?’ Los Angeles Times. https://www.latimes.com/archives/la-xpm-2010-sep-05-la-ig-beauty-teen-20100905-story.html

⁵ Szczesniak, A. (2024). ‘The death of the preteen: The disappearance of a demographic’. The Post. https://www.thepostathens.com/article/2024/01/preteen-demographic-tiktok-influencers 

⁶ Ishmael, A. (2023). ‘Where did all the Tween fashion go?’ TeenVogue. https://www.teenvogue.com/story/where-did-all-the-tween-fashion-go