Net terug van een heerlijke vakantie op het Spaanse eiland Mallorca waar ik kon genieten van een helderblauwe zee, een zacht eilandbriesje in mijn haar, de mooie groene heuvels en de Ben & Jerry’s die ik thuis niet mag eten. Wat mij opvalt is dat hedendaagse toeristen maar niet kunnen ophouden met het fotograferen van alles, en ik bedoel niet het af en toe nemen van mooie kiekjes van bijzondere en kleine momenten die we in ons geheugen willen opslaan zoals mijn moeder dat graag doet. Nee, ik zie veel reizigers continu met een telefoon in hun hand om als model te poseren. Ze plaatsen het weer op sociale media om aan anderen te laten zien ‘kijk, hier ben ik geweest, zie mij plezier maken en genieten van iets wat jij misschien niet meemaakt’, hoewel dat laatste beetje onbenoemd blijft. 

Natuurlijk is het leuk om foto’s en video’s naar nieuwsgierige vrienden en familie te sturen, te laten zien wat je allemaal met je leven doet en de schoonheid en het avontuur van je reis met anderen te delen. Maar tegenwoordig lijkt het een obsessie te worden. Mensen komen naar musea en willen maar al te graag de bekendste schilderijen fotograferen en ernaast poseren, tot ergernis van andere toeschouwers die nou net hetzelfde wilden doen. Toeristen betreden een kerk of monument en doen er een half uur over om een paar goede groepsselfies te maken. Er worden foto’s genomen van iedere maaltijd die ze naar binnen werken in een restaurant en zelfs wanneer ze wachten voor de bus, maar waar blijft dat moment om echt te kijken naar je omgeving? Om de nieuwe sfeer, de andere mensen en het bijzondere uitzicht waar te nemen waar je, hopelijk, in eerste instantie voor bent gekomen. 

Op de een of andere manier voelt reizen tegenwoordig onpersoonlijker en gefingeerd, alsof alles in scène gezet wordt om je aanzien te vergroten. Ik denk er dan weleens over na hoe dat dan zou zijn geweest vóór de komst van sociale media. Diende een trip dan vooral als herinnering om in een vakantieboek te plakken of werd het ook al gebruikt om onze status een boost te geven op de een of andere manier? Ik vind het zelf leuk om foto’s te maken op vakantie, vooral van mooie ruimtes en natuur, en ja ook wel van wat schilderijen die me echt interesseren. Maar ik wil vooral te druk bezig zijn met plezier maken en me vastklampen aan de tijd en plaats waarin ik me bevind, want dat is nou datgene waar ik naar op zoek ben. Ik wil niet alleen naar bestemmingen gaan voor de mooie plaatjes, maar ook voor het vakantiegevoel dat ze opwekken. Het gevoel dat je meteen op je gemak bent en even kan ontspannen, en je zorgen worden weggenomen door de zee, de wind, de rust, de bewondering en andere prikkels dan die je gewend bent. Het maken van foto’s neemt deze ervaringen mee naar huis, zodat je tussen alle drukte en snelle ritmes door toch weer terug kan denken aan die periode. 

Het is jammer dat er minder wordt gelet op de magie en verwondering die reizen met zich mee kunnen brengen en meer op het aanvullen van de Instagram-posts. Geen wonder dat zelfs vakanties dan soms zo stressvol kunnen zijn. Zeker met het fenomeen van massatoerisme, waar ik helaas ook een beetje aan bijdraag, dat de druk opvoert, lange rijen creëert, lokale bewoners financiële ellende bezorgt en voornamelijk winkels met dezelfde plastic geur en souvenirtjes eruit doet springen (serieus, waar zijn de lokale winkels met handgemaakte producten gebleven?). En dan heb ik het nog niet over de toenemende extreme weersomstandigheden die het ons steeds moeilijker maken om een ontspannende trip te beleven. Maar goed, stress bewaren we voor de volgende vakantie. Nu even geen foto’s of toeristen.