Terugkijken op wat er is geweest en denken: jeetje, wat vliegt de tijd! In mijn laatste schoolperiode voor de eindexamens komt die gedachte steeds vaker op. Daarvoor denk je alleen maar aan vooruitgaan, volwassen worden, een eigen leven hebben, geen wiskunde of Engels meer. Ik heb momenteel geen groot verlangen om weer terug te gaan naar de vroegere middelbare schooltijd, maar het is meer een besef dat er veranderingen gaan komen met een andere omgeving, vreemde mensen, andere gang van zaken. En hoewel dat natuurlijk heel leuk kan zijn, heb ik soms toch een klein beetje dat gevoel van weerstand. Want nieuwe mensen en plekken, dat zijn onbekende aspecten. Natuurlijk hoop ik van harte nog contact te houden met bekenden, maar met het toekomstige, steeds naderende, onbekende gedeelte is er soms die angst om ook bepaalde delen achter te moeten laten. De pauzes met mijn vriendinnen, de 10-minuten-fietstochten naar school, het nog speelse en een beetje kinderlijke karakter van de middelbare (in vergelijking met het hoger onderwijs lijkt het een beetje op een combi van de basisschool en Monkey Town met al die brugpiepers). Verdergaan vereist het loslaten en het moeten missen van die vanzelfsprekende zaken. En dat is soms heel fijn, soms minder. Ik kan het accepteren en ermee leven, maar alsnog voelt het een beetje eng, voor nu dan. 

Het is toch wel apart hoe je dan pas richting het einde van een fase of tijdperk die niet bijzondere, grandioze momenten als iets heel waardevols beschouwt. Ik heb het altijd zeer gewaardeerd om met gezellige, leuke vrienden samen te kunnen kletsen en vervelen, en al die leuke schoolexcursies mee te maken, maar ik wil er meer aan vasthouden de laatste tijd, die tijden en gebeurtenissen opslaan in mijn geheugen om er nog op terug te kunnen kijken wanneer ik ze niet meer of minder frequent meemaak. Je hoort het wel vaker, het is ook een beetje een cliché, dat we eigenlijk van ieder moment moeten genieten en alleen letten op het nu en hier (wel zo mindful). Naar mijn mening hoef je niet constant met een big smile positief in het leven te staan, ik zou niet eens weten hoe. Maar het bekijken van de bijzondere kant van je leven, minstens één keer per dag, al is het maar een seconde, en het waarborgen van wat je nog hebt, is belangrijker dan we denken. Want het is niet altijd vanzelfsprekend. Het leven zou een leven niet zijn zonder veranderingen. En dat vind ik moeilijk, maar ik heb er al tallozen meegemaakt. Die gedachte geeft mij ook meer zekerheid over wat er niet zo ver van deze tijd meer allemaal nieuw erbij komt en wat van het oude verdwijnt. 

Als je denkt dat het te snel gaat en alles te veel voor je wordt, dan is mijn reddingsboei het weten en het bewust zijn van het feit dat je capabel bent, om het zo maar even te zeggen. Bovendien vergroten we onze angsten af en toe extreem en bedenken we de meest afschuwelijke scenario’s om onszelf niet teleur te stellen en ons voor te bereiden op het ergste. Die neiging heb ik helaas ook, maar het maakt mij niet gelukkiger of meer tevreden. Ik zou vooral blijven denken: “Ik zie het wel en als het niks wordt, dan werkt het wat anders uit en gaan we gewoon door.” En dat GA en BLIJF ik doen, ook al is het lastig en stom en totaal iets anders dan wat ik zelf wil. C’est la vie en daar halen we op onze eigen manier het beste uit.