Het is toch wel een beetje een vreemd gevoel. Een gloednieuw jaar met nieuwe kansen en voornemens. Meer sporten, hogere cijfers halen, nog een taal leren of een nieuwe hobby starten. Ik vraag mij eigenlijk af hoeveel mensen eraan hebben gedacht om misschien meer rust te nemen in hun hoofd. Om minder in het verleden of in de toekomst te zitten en meer in het nu. Het klinkt misschien eenvoudig om gewoon even niks te doen en alleen te focussen op wat er op het moment zelf gaande is, maar als ik zie hoe snel iedereen zo kort na alle feestdagen weer moet leren voor toetsen (zeer herkenbaar), werken, vergaderen, mailen, telefoneren, oefenen, met alles erop en eraan, waar is die tijd dan eigenlijk gebleven om je hersenen op nul te zetten? Zouden we juist daar niet wat meer op zoek naar moeten gaan om nog te kunnen blijven ademen in een snelle maatschappij als deze? 

Ik vind het moeilijk om een soort mindfulness knop aan te zetten, helemaal op te gaan in het moment, en gewoon geen zorgen te hebben over wat er is gebeurd of wat me nog te wachten staat. Het voelt nu al alsof ik constant in de weer ben en moet blijven rennen en haasten om alles bij te houden. Maar zodra ik er eventjes tussenuit kan, probeer ik daar zoveel mogelijk van te genieten en stil te staan bij wat er om me heen gebeurt. Geen stress hebben, zelfs als het maar voor een paar minuten is, is een geschenk. Je voelt je mentaal en fysiek fitter en rustiger, bent vrolijker, gemotiveerder en optimistischer. Ik zou willen dat ik dat eigenlijk altijd zou kunnen voelen. De ingrediënten die je ervoor nodig hebt zijn de juiste bezigheden of personen die voor ontspanning of gezelligheid zorgen. Je moet daar maar de moeite voor doen om die te vinden. En dat doe ik ook zeker, met een boek, muziek of vriendinnen. Het liefst zou ik dat vaker willen kunnen doen. Stress is immers niet al te goed voor een mens, zowel fysiek als mentaal, en met de trend van burn-outs, prestatiedruk en oververmoeidheid zouden we misschien wat minder moeten denken in kwantiteit en alsmaar meer willen, en vaker in het wat rustiger aan doen. Niet per se streven naar ‘zen’, ‘geitenwollensokken’ of mediteren (hoewel ik dit wel een keer heb geprobeerd, maar echt hoe doen mensen dat?), maar gewoon iets meer aandacht voor jezelf en minder aan anderen.

En hoe doe je dat dan in al die drukte met alle afleidingen? Die onwetendheid is iets waar veel mensen, inclusief mezelf, zich regelmatig in kunnen herkennen. Toen ik probeerde een start te maken met een kwartiertje mediteren nadat ik thuis kwam van school, zat ik eigenlijk al na een minuut weer na te denken over wat ik nog allemaal te doen had. (‘Nee, concentreer je op je ademhaling!’) Ik denk er dan soms over na om misschien yoga oefeningen te doen, net zoals ik op jongere leeftijd wekelijks deed en waar ik ook echt plezier in had. Of regelmatig wandelen zonder mobiel en met een lekkere warme drank, dat klinkt zeker zo slecht nog niet. Nadenken over wat voor activiteit bij jou past én wat je hoofd even leeg maakt zou dus een mogelijke oplossing zijn.

Goede ontspanning is iets wat we door alle technologie een beetje verleerd zijn, maar wat ik altijd probeer, is om me er vooral bewust van te zijn dat het nodig is, of ik het nou wil of niet. Zonder rust in je hoofd kan je niet genieten van kleine momenten waar je later uiteindelijk op terugkijkt en toch weer naar verlangt. Ik denk zelf soms ook: ‘Had ik nou gewoon wat meer vrije tijd genomen wanneer het wat vaker kon.’ Het is zo zonde om die fijne momenten uit te stellen en ze voor lief te nemen. Wat maken die 10 minuten pauze of paar dagen vakantie uit als je toch het grootste deel van je leven bezig bent met alles op orde hebben? Ik zeg, laten we er een goed jaar van maken waarin we niet alleen verwachten en presteren, maar ook loslaten en ontspannen, en een klein beetje die mindfulness knop aanzetten. Waarom niet weet je, als het gewoon kan en we er zelf beter van worden?